Mijn marathondebuut

Langzaamaan begint het helemaal door te dringen, de spierpijn, maar vooral ook het besef: ik heb een marathon gelopen. Een hele! Wat een ervaring.

De ochtend voor de start was ik vooral zenuwachtig. Had ik alles? Dronk ik genoeg? Of juist te veel? Eenmaal in het startvak leek het minder te worden, Lee zong zijn marathonklassieker, de helikopters raasden boven onze hoofden en het startschot klonk. Voor ik het wist was ik aan het lopen en het was vreselijk.

Want wat was het geval, mijn nieuwe¬†water belt bleek aan alle kanten te schudden en gleed bijna van me af. Al opknopend en vasthoudend liep ik de eerste kilometers en kon ik me nauwelijks focussen op de run. Ik was voornamelijk bezig met op mezelf schelden. Hoe kon ik zo stom zijn om zo’n grove fout te maken na vier maanden trainen? Uiteindelijk viel er een flesje, gaf ik er een af aan support langs de kant en hield ik er een in m’n hand vast, waardoor het schudden tot het minimum beperkt was.

Mijn lieve vrienden, ouders en zus zorgden ervoor dat ik iets had om naar uit te kijken. Schreeuwend, met flesjes water en zelfs een spandoek hielpen ze me telkens een aantal kilometer verder. Rond de zeventien besloot ik mijn marathon soundtrack aan te zetten en vanaf een kilometer of twintig kwam ik eindelijk in m’n flow. Vlak voor de Erasmusbrug sprong een van de nummers aan waar ik veel op getraind heb, was er een haag van schreeuwende mensen en ging ik echt lekker: een kippenvelmoment (letterlijk). Zo bijzonder!

Vanaf daar wist ik dat het nog flink wat kilometers zou duren voor ik mijn supportgroep weer tegen zou komen en dus besloot ik me te focussen op kleine stukjes. Eerst het 30 kilometerpunt, dan de gelletjes bij de 32 en het Marathon Supporter-bord bij de 38 k. Onderweg werd regelmatig mijn naam geschreeuwd wat keer op keer weer een boost gaf. Zo schreeuwde een stoere gast: “Lekker bezig Nadia!” Waarop zijn vriend zei: “ze heet Nydia hoor”. Mooie momenten.

De allerlaatste kilometers waren fantastisch, maar tegelijkertijd ook mega zwaar. Je weet dat je nog maar drie kilometer moet, maar ergens klinkt ook een stemmetje dat drie kilometer toch nog best ver is en dat je toch echt nog een dik kwartier moet lopen voor je er bent. De laatste kilometer sprong het nummer aan wat ik omgedoopt had tot mijn marathonnummer. Toeval of niet, in ieder geval heel bijzonder. Hoe ik het voor elkaar kreeg weet ik niet meer, maar ik perste er nog een laatste sprint uit en sprong over de finish waar coach Rob en Ramiro, Ton en Marius van Runner’s World mij op stonden te wachten. Wat een fantastisch moment was dat.

Bizar genoeg is de tijd voorbij gevlogen. Soms leken de kilometers eindeloos te duren, maar tegelijkertijd is het voorbij voor je het weet. Ergens spoken er al plannen in mijn hoofd om het in het najaar in Amsterdam nog eens te proberen, maar eerst moet ik maar eens heel lang en goed bijkomen van mijn eerste 42k. De medaille heb ik net nog even stiekem omgedaan. Mag nog wel even toch?

Advertenties

5 thoughts on “Mijn marathondebuut

  1. Pingback: Boston | Words To Run By

  2. Pingback: De after party | Words To Run By

  3. Pingback: #10 een zomer lang lopen | Words To Run By

  4. Pingback: #18 Oops | Words To Run By

  5. Pingback: Hit me with your best shot | Words To Run By

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s