Boston

Gister gingen er explosieven af bij de finish van de Boston marathon. Iets wat mij ongelooflijk aan het hart gaat. Uitgeput kwam ik thuis na een gezellige avond. Pijn in mijn benen en te moe om ook nog maar iets te doen dook ik mijn bed in. Tot ik dit nieuws hoorde. Onmiddellijk schoot ik wakker en vergat ik mijn spierpijn. Mijn vriend reageerde verbaasd; na samen een half uur al het nieuws rondom deze gebeurtenis online bekeken te hebben, was ik nog steeds druk aan het refreshen en lezen. Waarom trok ik mij dit zo aan?

Zondag liep ik zelf een marathon. Voor het eerst en het was een van de meest bijzondere ervaringen van mijn leven. Jezelf overwinnen, je goed en gezond voelen en een bijna ongelooflijke prestatie neerzetten. Een stad die met je meeleeft, lopers die elkaar helpen en schouderklopjes uitdelen. Vrijwilligers die mijn startnummer nog eens goed vastmaakten met veiligheidsspeldjes en die urenlang bananen en water staan uit te delen. Het is een groot evenement waar alles om positiviteit draait. Elkaar helpen en steunen en het leven vieren. Tijdens een marathon maakt het niet uit of je een man of vrouw bent, jong of oud of uit welk land je komt. De sport verenigt. Je loopt alleen, maar samen kom je uiteindelijk die ene lijn over.

Het moment dat je over die finish loopt is geweldig. Je hebt het gedaan. Wat er dan ook nooit zou mogen gebeuren, is dat je daarna nog door moet rennen uit angst. Dat je aangevallen wordt op een van je zwakste momenten. Walgelijk en niet te begrijpen. Iets wat zo mooi en puur is, wordt in een keer kapot gemaakt. De marathon verliest zijn onschuld.

Ik hoop dat het goed gaat met alle lopers, supporters en vrijwilligers die in het ziekenhuis liggen. Ik hoop dat zoiets nooit meer gebeurt en ik hoop dat de marathon net zo mooi blijft als dat hij altijd geweest is. Een evenement van ons lopers. Dat we het blijven vieren en geen angst krijgen voor een nieuwe aanslag. Op Twitter kwam net een mooie uitspraak langs van @ThijsFeuth: angst om te sterven moet niet omslaan in angst om te leven.

De Boston finish
Foto via Flickr van Ann Dabney

Advertenties

3 thoughts on “Boston

  1. Pingback: De after party | Words To Run By

  2. Ook wij waren verslagen, toen het nieuws over de aanslag bij de marathon in Boston ons bereikte. Zelf hadden we nét, die fantastische dag gehad in Rotterdam. De sfeer, en saamhorigheid, onder de mensen was geweldig om mee te maken. Al die kanjers van deelnemers. Het was voor ons de eerste keer, dat wij hierbij aanwezig waren, en het is een onvergetelijke dag geweest, waar we nog steeds vol van zijn. Dan hoor je dit. Ook wij leven mee, met de slachtoffers, en de nabestaanden, van hen die zijn omgekomen. Als je zoiets hoort, ben je bijna geneigd te denken: dat doe ik nooit meer! Toch hoop ik, dat de vele deelnemers, en toeschouwers langs de kant van de weg, zich niet laten weerhouden, om er volgend jaar wéér bij te zijn. We laten ons hierdoor niet ontmoedigen, want zoiets moois, als zo’n sportief evenement, waar we SAMEN zo van hebben genoten, mag NOOIT verloren gaan. Dat wij ons niet zullen laten leiden, door angst, hoe een marathon af kan lopen, maar met de hoop, dat een volgende marathon, weer vreugdevol zal verlopen, en velen hem mogen uitlopen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s