De after party

De after party van mijn marathon is volop aan de gang. Ik ben nu heel erg hard aan het genieten van een trots gevoel, lieve felicitaties en zelfs wat cadeautjes. Zo kreeg ik van mijn ouders en zus deze geweldige after marathon vouchers die ik nu fijn aan het inzetten ben (vooral die groene):


En wat dacht je van burgers en patatjes eten en natuurlijk de medaille die ik bij m’n collectie kan hangen? Allemaal heel erg leuk!

Maar, dan zijn er ook de wat mindere kanten. Je hoort zo wat verhalen over zwarte teennagels, schuurplekken, bloedende tepels en niet meer kunnen lopen, maar als jonge loopster denk je dan: dat gebeurt mij niet. Op die gedachte wil ik graag even terugkomen. Nee, ik heb geen last gehad van bloedende tepels, maar ik ben wel verbrand, heb wat flink open geschuurde plekken tussen mijn benen en bij m’n armen en oh ja, ik kan inderdaad niet echt meer lopen.

Ik kom wel vooruit, maar het ziet er nogal houterig uit. Ik struikel terwijl er niets te struikelen valt en elk stoeprandje is er een te veel. Vooral een trap in je huis hebben is opeens niet zo leuk meer na een marathon. En nog erger: dat je eindelijk die trap af bent en je dan pas bedenkt dat er nog iets boven ligt dat je nodig hebt. Gelukkig is mijn vriend dan zo lief om mij de trap weer af te helpen.

Oh nee, wacht. Hij blijft beneden staan en maakt een filmpje:

*Toen ik gister een beginnetje maakte aan deze post wist ik nog niet van Boston. Er hangt nu toch een beetje een schaduw over mijn ‘after party‘ heen. Vanochtend schreef ik waarom het mij zo raakt in dit artikel

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s