Nog eentje dan

Eigenlijk was mijn post van vorige week echt de aller-aller-laatste over het dreamteam, maar toen kwam een van de redacteuren van Runner’s World met zo’n mooi stuk over onze marathon, dat ik niet anders kan dan zijn verhaal hier delen. Marius Hordijk volgde ons vanaf de allereerste dag, stond om 6 uur op om met ons mee te gaan naar Breda en Zandvoort (en liep op beide plekken zelfs mee!), deed interviews en moedigde op alle mogelijke manieren aan. Hij beleefde 14 april vanaf de zijlijn, maar aan zijn mooie verslag te merken was dat vrijwel net zo intensief als het lopen zelf. Lees en geniet:

Dreamteam 2013: de finale
Door Marius Hordijk

Vloekend, huilend, lachend. Flauwvallend, schreeuwend of stoïcijns. Na uren bij de finish staan bij de Rotterdam Marathon is een ding duidelijk: een marathon betekent verschillende dingen voor verschillende mensen. Voor zes van de 12.000 mensen betekende het ook het einde van hun Dreamteam.

Op een grijze koude dag in november in Leusden ontmoetten ze elkaar voor het eerst: drie Belgen, drie Nederlanders. Drie vrouwen, drie mannen. Een toploper, vier ervaren lopers en een debutant. Spraakwatervallen, woordkunstenaars, en stille mannen die hun voeten het verhaal lieten doen. Ongemakkelijk gingen de eerste gesprekken van start, want waar gingen zij het nu over hebben? Hardlopen was het makkelijke antwoord. En daar hebben ze het over gehad, tot gisteren.

Zaterdag zagen we elkaar weer, een dag voor de grote wedstrijd. De verschillen in karakters en leeftijden kwamen in hun voorbereiding terug. Zaterdag was gezellig. Zaterdag krijgen we van het Dreamteam lieve woorden cadeau, en ook nog eens een aantal biertjes. Natuurlijk zowel Nederlandse en Belgische biertjes. Dat de Belgen beter zijn in bier maken zei niemand. De Nederlanders uit trots, de Belgen uit bescheidenheid. Ja, zaterdag was gezellig. Maar het ging niet om zaterdag. Zondag was de grote dag.

7 uur ’s ochtends hadden we afgesproken elkaar te zien voor het ontbijt, we keken met ontspannen ogen naar de spanningen bij onze Dreamteamers. Steven was stil en at een boel. Nydia was Nydia: vrolijk en propvol energie. Genoeg energie in ieder geval om iedereen die iets potentieel negatiefs af te kappen: geen slechte woorden voor de start, dat brengt ongeluk.

Rond half tien verzamelden we in de lobby. Meer lopers waren op dat idee gekomen – zeg maar de helft van het Rotterdamse deelnemersveld. Een kolkende massa van zenuwachtige, felgekleurde lopers was het gevolg. Die storm had ook een oog, één plek waar het stil was. Steven zat op de trap. Honderden mensen krioelden om hem heen, schreeuwden, lachten, deden wat ze moesten doen om de uren voor de start door te komen. En Steven zat daar. In gedachten misschien. Als ik hem zou vragen wat hij toen dacht, zou hij het denk ik niet vertellen. Gelijk heeft hij.

We namen afscheid, wensten onze Dreamteamers succes, en wij voelden de zenuwen zelf ook: zullen ze klaar zijn? Is het te warm? Blaast niemand zichzelf op? Wij konden niets meer doen. Behalve duizend keer aan Ramiro vragen of hij alweer nieuwe tussentijden had ontvangen. De andere race konden we ook zien, de race die voor ons minder uitmaakte. Voor het eerst in mijn leven zag ik een kopgroep met Kenianen en Ethiopiërs voorbij zweven. Ik wilde dat het langer had geduurd. Niets aan hen was overbodig, viel me op. Geen onnodige kilo, geen beweging die energie vrat. Alles, echt alles aan hen ging vooruit.

Verbijsterend kort na de mensen die hardlopen hun baan mogen noemen, zagen we onze snelste loper voorbij stoempen, maar Steven liet meteen weten: het gaat niet goed vandaag. Vervelend, begrijpelijk, en niet het einde van de wereld. Qua tussentijden zagen we patronen ontstaan. Nydia ging almaar sneller, Udjen en Carolien liepen goed. Het duurde even voor Hans zijn ritme had, maar hij liet het vervolgens ook niet meer los. Bij Chris ging het niet goed. Erg leuk, die tijden elke vijf kilometer, maar het creëerde alleen maar vragen zonder antwoorden. Zelfs Rob had er soms geen. Dan weet ik dat ik niet eens een poging hoef te doen. De eerste helft van de marathon waren de tussentijden vooral leuk: hoe gaat het met? Oh, wat leuk/interessant! De tweede helft werd dat langzaam anders. Nerveus keken we Ramiro aan, we hoefden het niet eens meer te vragen.

In het finishvak stonden we de Dreamteamers op te wachten. Zes bekende gezichten zoeken tussen de twaalf duizend onbekende, ‘Waar is Wally’ voor gevorderden. De eerste die we in beeld kregen was Chris. Blij met zijn tijd was hij niet, na 10 kilometer had hij al een steek gevoeld, die maar niet meer verdween. Ontevreden was hij ook niet, Chris kan een tegenvaller goed incasseren. Dat komt misschien ook wel door zijn geweldige vrouw, die intens met hem meeleeft in zijn passie. En zijn zoontje, die er nog weinig van snapt waarom papa weg moest gaan, maar allang blij was dat hij weer terugkeerde.

Hans was moe bij de finish. Zo moe, dat hij niet meteen enthousiast was over het verpulveren van zijn record. Hans had, naast een bepaalde tijd, ook een ander streven: niet opblazen aan het einde. Al was het zwaar, Hans heeft beide doelen bereikt: hij finishte onder de 4 uur, en was ook het laatste deel van de race goed doorgekomen. Wij waren trots, Hans vandaag hopelijk ook.

Zenuwachtig wachtten we op de volgende. Waar bleef Steven? Onze snelste man bleef maar weg. Toen snapten we het: hij had gewacht op andere Dreamteamers, op zoek naar iemand die hulp kon gebruiken. Hij had Udjen gevonden en haar op sleeptouw genomen. Samen vlogen ze de finish over, net, maar dan ook net boven de 4 uur: 4:00:14. Udjen vond het jammer, maar wist ook: zonder Steven had ze verder boven die 4 uur gezeten.

Toen waren er nog twee. Nydia was de volgende om de Coolsingel op te draaien. Zoals gewoonlijk was ze moeilijk te missen. Het leek zo makkelijk te gaan bij onze enige debutante op de marathon. Met een imposante sprong dook ze de finish over, en was de enige die meteen aanspreekbaar was. Ze zei nog voor de vorm dat ze het zwaar had gehad, maar het was duidelijk: het was goed gegaan. Wat een debuut. Het feit dat de helft van de toeschouwerstribune er voor haar stond, had hier vast ook mee te maken.

Carolien bezorgde ons kippenvel. Moegestreden en kapot kwam ze met enige moeite de streep over. De tranen vloeiden, de benen hadden er even geen zin meer in. Snikkend stond ze tegen ‘nonkel’ Rob, uit te leggen waar het goed ging en waar het mis ging. Wij waren vooral blij en apetrots: het hele team had de finish gehaald, een ieder op zijn eigen manier.

In de hitte gister maakte de tijd niet uit. Zoals Ramiro na de race zei, een marathon is nooit helemaal te plannen.  Dit bleek voor de toppers, dit bleek voor het Dreamteam. Schema’s werden losgelaten, maar alternatieve doelen werden gehaald.

Na een verdiende douche en ongetwijfeld een stapel boterhammen kwamen we bijeen op het terras van de New Balance lounge. Met aanzienlijk minder spanningen in de lucht werden verhalen gedeeld. Hoe ging het daar? Wat ging er mis? Vond jij die brug ook zo zwaar? Op de eerste echte lentedag van het jaar zagen we vermoeide glimlachen, en hier en daar het besef: nou, dat was het dan. Een half jaar trainen voor vier uur afzien. Gelukkig waren ze omringd door mensen die hetzelfde dachten: dat was het waard.

Marius na de Zandvoort Circuit Run die hij in 57 minuten (!!) liep

Marius na de Zandvoort Circuit Run die hij in 57 minuten (!!) liep

Advertenties

One thought on “Nog eentje dan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s