RW Column De klassieker

Jaja, sinds vandaag ligt er weer een boekwerk vol loopinspiratie in de winkel genaamd ‘Runner’s World’. Je kent ’t misschien wel: het hardloopblad van Nederland (waar heel toevallig een stukje tekst van mij in staat). Gezien het oude nummer nu langzaamaan richting kattenbak gaat, kan ik de online-ploeg wel trakteren op de column die erin stond. Nummer twee van mijn hand, genaamd ‘De klassieker’.

De klassieker

Eenmaal aan het hardlopen geslagen verander je in een paar weken in een soort Jehova’s Getuige die het woord wil verkondigen. Je ervaart alle geweldige voordelen van lopen en wilt dit extreem graag delen met de rest van de wereld. Automatisch draai je je bandje af: Je krijgt er energie van! Het maakt je hoofd leeg! Je kunt heel hard ongegeneerd naar de Spice Girls luisteren! En dan volgt altijd de klassieker van de tegenpartij: als ik naar de trein ren ben ik al kapot.

Oké, voor de niet-loper die dit leest en die tekst ooit gebruikt heeft: dit argument telt N I E T ! Het is net als zeggen dat je niet hoeft te eten, omdat je honger hebt. Of dat je liever niet gaat douchen, omdat je net zo lekker gezweet hebt. Huh? Inderdaad ja, het klopt van geen kant! Als je conditie daadwerkelijk zo slecht is als je doet voorkomen, doe er dan wat aan. Juist dan gaat het je veel goeds brengen (Energie! Leeg hoofd! Spice Girls!).

Daarbij wil ik ook even duidelijk maken dat rennen naar spoor 4  echt van een heel ander kaliber is dan een rondje om de vijver joggen in het dichtstbijzijnde park. Mijn sprintje richting trein, met zware laptop in de hand en te hoge schoenen aan mijn voeten, ervaar ik ook niet als een lekker loopje. In dat park om de hoek valt pas al het hardloopgoeds op zijn plek. Je hoeft er bijvoorbeeld niet bang te zijn voor een halfuur wachten in de kou en andermans rookwalmen dus houd je een relaxt tempo aan (iets dat ver van sprinten afligt), je draagt er enkel degelijke hardloopstappers plus sport-bh en er lopen ook geen hordes scholieren en mannen in pak in de weg. Het is just you en de vijver en dat maakt het zo fijn.

Nog een laatste punt is dat elke loper ooit is begonnen met korte stukjes joggen. Het is normaal dat je gaat hijgen en een rood hoofd krijgt en gaat zweten. Zo’n Dam tot Damloop/Halve Marathon/Ultramarathon komt echt niet uit de lucht vallen. De kilometers die wij wegtikken komen voort uit jaren trainen, pasta eten en hartslagen tellen. Keihard werken dus. En dat is nou ook precies het mooie aan het hele gebeuren. Je krijgt terug wat je er allemaal instopt. Oh god… daar ga ik weer.

In de nieuwste RW een column over bizons, ossen en buffels. Mis 'm niet!

Dat blauwe boekje op de foto is alweer de nieuwe Runner’s World met ook weer een nieuwe column over bizons en ossen. Hij ligt nu in de winkel!

De column die ik hiervoor schreef, vind je H I E R

Advertenties

2 thoughts on “RW Column De klassieker

  1. Pingback: To read: Running Buddha | Words To Run By

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s