Hit me with your best shot

Tijdens mijn training heb ik het zo vaak gedacht: why don’t you hit me with your best shot? Bring it! Ik kan het aan. Fire away! Ik kon toen niet weten dat ik zo net voor de Amsterdam marathon inderdaad gehit zou worden door een vrij goed shot. Maar I did it anyway. Hier het lange verhaal.

Wat eraan vooraf ging
Vier crackers met avocado en een lik verkeerde mayonaise op de donderdag voor mijn marathon. Overgeven, heen en weer naar de badkamer, niet kunnen slapen: een voedselvergiftiging pur sang. Vrijdag was ik stuk van vermoeidheid en kreeg ik nog steeds geen hap door m’n keel. Voor een meeting fietste ik toch naar kantoor waar iedereen zo meelevend naar mij keek dat ik in huilen uitbarstte (quite embarrassing). Vier maanden trainen, goed eten en genoeg slapen in een keer overboord door een beetje mayo. Godver.

Ondertussen tikte de tijd op mijn Amsterdam Marathon App langzaam weg. Nog een dag en dertien uur voor de marathon. Opeens kwam het wel heel dichtbij, terwijl ik nog geen koolhydraat gestapeld had. Voor de duidelijkheid: er wordt aangeraden je lichaamsgewicht keer twaalf te vermenigvuldigen en dat aantal gram in koolhydraten weg te tikken de dag van te voren. Het kan tot 30 minuten schelen op je tijd. En dan op zaterdagochtend twee uur doen over de helft van een kommetje rijstepap. Pijnlijk.

Toch stapte ik op de fiets naar het stadion om mijn startnummer op te halen. 6.8 kilometer en ik was ka-pot. Ik wist: morgen moet ik dit stuk ook afleggen. HARDLOPEND en dan keer zes. Ik had geen idee hoe het moest gebeuren, maar gebeuren zou het. Het voorstel van een vriendin om de Kenianen aan te moedigen en daarna gewoon de bioscoop in te duiken zorgde voor een rilling. Nee, dacht ik, ik heb niet voor niets getraind. Ik heb hier niet voor niets zo naartoe geleefd. Ik ga dit verdomme gewoon doen.

Ik kreeg die dag maximaal 150 gram koolhydraten binnen. Met moeite. Ik gooide er een aspirientje in, zette nog wat pomp-nummers in mijn playlist en dook mijn bed in. Om natuurlijk nauwelijks te kunnen slapen.

Ochtend
En dan is het ochtend. Terwijl ik mijn ontbijt sta te maken, komt mijn huisgenootje/lieve vriendin terug van een goed feestje. Een douchebeurt en outfitswitch later staat ze klaar om mij te begeleiden naar de start. Vriendlief zet nog even ‘The eye of the tiger‘ aan op het moment dat ik de trap afkom en ik voel zin. Let’s do this!

Op het Amstel Station speld ik mijn nummer op en stappen we in de metro. Het leek mij al niet de goede – de andere hardlopers stapten namelijk niet in – maar volgens Belle is dit hem echt. ‘Deze moeten we hebben.’ ‘Zeker weten?’ ‘Zeker weten.’ En dus sta ik iets daarna op een verkeerd station. Ik moet nog ongeveer een kwartier lopen naar de start en dat kwartier is er niet. We zijn namelijk al laat. Snel, snel, snel naar de bagage-drop. Knuffels en afscheid en dan blijkt er opeens een enorme rij buiten het stadion te zijn waar ik moet wachten. Ik mis Vangelis, het helikoptermoment, het startschot en start twintig minuten na dit hele gebeuren. Wat een begin.

De eerste kilometers
Een groot deel van de mensen waarmee ik gestart ben lijkt nooit aan hardlopen te doen. Sommigen lopen (waggelen) al vanaf de eerste meter. Veel te laat starten lijkt even een nog slechter idee dan het al was. Demotiverend, al dat gepuf en gezwoeg om mij heen, terwijl er nauwelijks schot in zit. Aan de andere kant voel ik al snel dat het er voor mij ook niet inzit vandaag en al deze mensen inhalen is beter dan constant ingehaald worden. Laat starten was misschien zo slecht nog niet.

Na ongeveer negen kilometer dringt het helemaal door: er zit geen energie meer in mijn lijf. Het weinige eten, slechte slapen en ziek zijn heeft me genekt. Ik kan niet versnellen, ook al ligt mijn pace ontzettend laag voor mijn doen. Dit is het en hier moet ik het mee gaan doen. Een pijnlijk gevoel. Ik weet namelijk dat ik nog een heel eind moet. Ik verwacht zelfs dat ik onderweg misschien moet gaan lopen en dat terwijl ik daar zo’n ontzettende hekel aan heb. Marathons gaan niet altijd even voorspoedig, maar rond de tien kilometer al weten dat dit echt heel zwaar gaat worden is niet fijn.

Liefde
Maar gelukkig zijn daar de supporters. Op het begin van mijn route staat een lieve collega voor aanmoediging, net iets verderop mijn groep vriendinnetjes die schreeuwen alsof niet alleen mijn leven ervan afhangt, weer een stukje verder mijn ouders en zus met bellenblaas en nog geen 200 meter daarna mede-Running Junk Roland die al meerennend checkt hoe het gaat en of ik genoeg eten bij mij heb voor onderweg. Eindeloos veel liefde vanaf de zijlijn. Wat een geluk.

Richting Ouderkerk aan de Amstel heb ik het echt moeilijk. Hier geen vrienden langs de kant, maar wel een lange eindeloze weg. Stug doorlopen en niet te veel na proberen te denken over de afstand lijkt hier het beste. Ik word ingehaald door een groep Grieken die omstebeurt een jongen in een rolstoel voortduwen. Mooi. Op de terugweg komen er drie gekleurde roeiboten naast ons varen die begeleid worden door trommels. Het geluid, het mooie weer, de lieve groep Grieken, ik word er emotioneel van. Deze marathon eist energie op die ik nauwelijks heb, maar wat brengt het tegelijkertijd weer veel moois.

Het bordje ‘Stadsdeel Oost’ zorgt voor een lach op mijn gezicht. Nu begint de thuiswedstrijd pas echt. Nog voor ik mij klaar kan maken voor de komende lieve supporters waarvan ik weet dat ze er zullen staan, staan mijn ouders en zus opeens al op het suffe bedrijventerrein. Ik zeg tegen mijn moeder dat ik het zwaar heb, maar ze zegt dat ze trots is en dat ik goed ga en ik houd de moed erin. Weer de vriendinnetjes, met op precies het goede moment een flesje water, en dan alweer het dertig kilometerpunt. Ik was bang voor een klap, maar Oost laat mij stralen.

De afdaling en vooral beklimming bij het Amstel Hotel (een gevreesd punt waar ik al een aantal maanden van wist dat het zwaar ging worden) blijken soepeler dan soepel te gaan door het mooie ‘Squalor Victoria‘ van The National en het trekkende geschreeuw van weer die leuke groep vriendinnetjes en dan weet ik: de van Wou komt eraan. Het punt waar de Running Junkies aanmoedigen. Glitterconfetti en cola zorgen voor een nog grotere lach. De marathon lopen is fantastisch!

Als ik eenmaal het Vondelpark uitloop weet ik dat ik het gewoon ga flikken. ‘Fuck you voedselvergiftiging’ gaat er keihard door mijn hoofd. Ik ga dit nu afmaken ook. Ik word voor de laatste keer overladen met confetti door de Running Junkies en dan is daar het stadion. ‘Get free‘ schalt door mijn oortjes en ik ren de finish over. Geen eindsprint, wel een grote lach. Ik heb het gedaan.

Hoe het afliep
Ik kan direct in de armen van Runner’s World-papa Ramiro duiken die mij begeleidde bij mijn eerste marathon. Daarna door de hekken, langs de medailles en sportdrank, richting tas. Mijn vriendinnen spotten mij al snel. ‘Je hebt zo’n goede tijd gelopen’, zegt er een. Ik heb absoluut geen idee, want ik heb niets bijgehouden dus kijk vragend. ‘4.29!’ zegt ze enthousiast. Au. Oké, gezien de omstandigheden hartstikke mooi, maar elke loper snapt dat dit toch ook ietwat teleurstellend is.

Maar niet teleurstellend genoeg om mijn humeur te verpesten. Ik ben trots en blij. De spierpijn de dagen erna omarm ik lachend en voor ik het weet is het alweer weggetrokken. De eetlust komt godzijdank ook weer langzaam terug, want zelfs na twee dagen amper eten en een marathon lopen kwam er nauwelijks iets in.

Het hele gebeuren zit er weer op. Wat een bizarre rush was dit. Op naar een voorjaarsmarathon, want die 4.09 op mijn eerste marathon moet nog steeds verbeterd worden. Bring it! Why don’t you hit me with your best shot?

Hit Me With Your Best Shot
Fire Away
You don’t fight fair
But that’s O.K., see if I care
Knock me down, it’s all in vain
I’ll get right back on my feet again

– Pat Benatar

Bedankt alle-allemaal voor de support en lieve berichtjes! En speciaal bedankt: Belle, Jori, Wilbert, Maureen, Lieke, Maaike, Astrid, Anniek, Angelique, Mama, Papa, Judith, Roland, Gerben, Eli, Levi, Hayo, Mo, Daan, Jelena, Bruno, Lana, Vic, Thomas, Floris, Jaap, Hadewych, Charlotte, Morrison, Willemijn, Lianne, Udjen, Eva, Daphne voor jullie fantastische aanmoediging langs die lange, lange lijn. Jullie hebben geen idee hoe ontzettend veel dit voor mij betekend heeft, DANK!

Advertenties

6 thoughts on “Hit me with your best shot

  1. Jeetje wat ben jij goed zeg, DIEP RESPECT!!!
    Afgelopen zondag m’n halve moeten staken vanwege ontzettende pijn op de borst vanwege hoest/ verkoudheid, ik was na 3km al stuk en heb na 9.58km echt op moeten geven….en ik dacht alleen maar, als dit 13 april 2014 maar niet gebeurt als ik m’n 1e in Rotterdam ga lopen! Maar wat ongelofelijk knap van jou dat je met zo weinig energie 42km hebt volgehouden!!!!!!

  2. Pingback: Parijs | Words To Run By

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s