RW Column Zondag

Godzijdank. Een lachende, onbezwete knapperd op de cover van de nieuwe Runner’s World die NU in de winkel ligt. Waarom dit zo belangrijk is? Om daarachter te komen moet je mijn column in het nieuwe nummer maar even lezen. Ondertussen kun je je vast vermaken met de column van vorige maand: zondag.

Zondag

Het is ochtend. Nog heel vroeg. Mijn huisgenoten zijn een uur of drie geleden teruggekomen van een wilde nacht. Ik sta op en maak een kom havermout met banaan. Zo zacht mogelijk sluip ik door het huis. Ik vul mijn flesjes water, bereken het aantal sportgelletjes dat ik mee wil nemen en stippel in mijn hoofd alvast een route uit. Wil ik rust of rumoer vandaag? Vernieuwing of meer van hetzelfde? Geconcentreerd strik ik mijn veters en stap ik de deur uit. Het is zondag. Mijn lange afstanddag. Ik ga op ontdekking. Nieuwe kades, straten en bospaden zal ik vinden, maar hopelijk ook meer van mezelf.

Rennen met een groep is gezellig en wegsmelten bij nieuwe tights kan zo nu en dan ook geen kwaad, maar dit is waar het wat mij betreft echt om draait. Dit is de manier van lopen waar ik vol energie van thuiskom. Lange stukken langs het water, verder en verder. Vanzelf wel zien waar je uitkomt. Onderweg tref ik misschien een visser of wat medelopers, maar verder ben ik alleen. Na een aantal minuten kom ik als vanzelf in een flow terecht waarbij ik niet meer na hoef te denken over pasfrequentie of voetlanding, alles gaat vanzelf. Gedachten komen op en vloeien weer weg.

Deze uren – op lange wegen en met alleen het geluid van mijn voetstappen – maken mij tot wat ik wil zijn: sterk. Fysiek en mentaal. Vol inspiratie, rust en zelfvertrouwen. Het is een ultieme vorm van vrijheid. Tijdens het lopen is het leven zo simpel. Alles is helder. Geen lawaai, geen likes, geen gezeur. Natuurlijk zijn niet alle kilometers pijnloos. Sommige stukken zullen momenten van afzien zijn. De schenen die opeens niet voelen zoals ze zouden moeten, felle zon op plekken met weinig schaduw en de brug die ik het liefst in iets harder tempo opren. Maar laat dat alles maar komen. Ik red me wel. Ik heb dit vaker gedaan, ik weet hoe het moet. En ook deze zondag blijkt dat weer zo te zijn. De drukkende hitte versla ik met veel water en een frisse duik tussendoor, de brug valt als altijd toch weer mee en de schenen spelen nauwelijks op. De strijd is weer gewonnen, mijn gedachten zijn kalm en ik kan weer naar huis.

Bezweet stap ik na mijn run weer het huis binnen. De huisgenoten sloffen door de keuken. Net wakker en in de weer met een anti-katerontbijt. “Nu al gelopen? Het is zondag!”. Ik knik en met een glimlach verdwijn ik richting douche. Het is zondag.

De nieuwe RW met stijlgids najaar

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s