Verder in 2013

Aangezien mijn kerstboom er ook nog steeds staat, vind ik dat een kleine terugblik op 2013 nog wel op z’n plek is. Vorig jaar schreef ik hier dat het thema dat ik aan 2013 koppelde ‘verder’ was. Op zo ongeveer elk vlak van mijn leven heb ik dat waargemaakt, maar nog wel het meest wat betreft het lopen. Twee marathons. Dat is behoorlijk ver.

Een aantal flitsen van afgelopen jaar die mij zijn bijgebleven:

Januari 2013. Vrieskou. Lopen met muts, handschoenen en warmer-dan-warm-jasje aan. Het water langs de kade bij IJburg was veranderd in een ijzige zee met schotsen. Titanic all the way. Met een bijna bevroren gezicht door de wind rennen en daarna heel warm en goed douchen.

Naar België met Runner’s World. Een donkere DDR sporthal waar we startnummers konden afhalen en een sprintje van Udjen en mij naar de start, omdat het ergens tussen ‘we hebben nog alle tijd’ en het startschot niet helemaal goed ging met ons besef van tijd. Mijn eerste 27k die ik ook nog eens uitsprintte dankzij die lieve Steven die na zijn eigen run nog even terugliep om de meisjes op te halen.

Met behulp van die vieze, kleverige sportgel en een water belt van huis naar Bussum rennen. Elke keer als ik nu in de trein zit en langs Bussum kom denk ik het hele stuk ‘dit kan ik rennen. DIT KAN IK RENNEN’. Blijft vet.

Het mooiste moment van 2013. Misschien wel überhaupt dat jaar, ook los van het lopen. Halverwege mijn eerste marathon, voor de tweede keer de Erasmusbrug over. De zon brak door, er stonden rijen dik aan schreeuwende toeschouwers en Matt Bellamy van Muse maakte zijn uithaal in het nummer Madness (http://www.youtube.com/watch?v=Ek0SgwWmF9w vanaf 3:30, maar vooral op 4:10, wow wow WOW). Nog steeds kan ik kippenvel krijgen als ik eraan terug denk. Heel bijzonder.

Een stukje rennen met Belle tijdens Zwarte Cross.

Zomer. Eindeloos veel loopjes die werden onderbroken met een duik in het water vanaf de steiger op IJburg of het strandje daar en op Running Tuesdays buiten op het bankje voor Tjin’s met een bord pasta tot laat napraten. Wat een tijd. Naar een herhaling hiervan kijk ik nu al heel erg uit.

In Frankrijk een bijzondere ontmoeting hebben met het lieve oude vrouwtje van het dorp.

De Damloop. Voor mijzelf een totale afgang, maar wel heel tof om te zien hoe hard al mijn collega’s die dag knalden. Helden!

Donderdag 17 oktober. Overgevend en bijna huilend boven de wc hangen. Vier maanden training, ontzettend veel zin en dan zo slap als een vaatdoek je tweede marathon uit elkaar zien spatten.

Zondag 20 oktober. Toch starten, vrijwel direct voelen dat het heel zwaar gaat worden en toch die 42.195 kilometer uitlopen. Alle cheers langs de kant, de roeiboten begeleid door trommels op de Amstel, Junkie Roland die een stukje meeliep om te checken of alles oké was. Een heel bijzondere marathon.

De Halloween run. Toch wel een van mijn favoriete runs. Overdag outfits shoppen met Cris en Thomas bij de feestwinkel, samen eten en daarna overal bloed smeren en al rennend toeristen bang maken. Als je mij echt in m’n element wilt zien, moet je zeker een keer meelopen.

Op vrijdagochtend heel (héél) vroeg opstaan voor de #RWorkoutRun, maar beloond worden door trainer Imo met sprintjes mogen doen in een kerk. Bizarre ervaring, maar wel heel tof. En na afloop worteltaart in Coffeecompany met Jori. Ook niet onbelangrijk.

2014, bring it! Ben benieuwd hoe mijn lijstje er volgend jaar uitziet

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s