Huilen

Heb je toevallig mijn post ‘Stom!‘ van afgelopen zaterdag gelezen? En daaruit opgemaakt dat ik die dag vrij chagrijnig was? Ik zal het maar eerlijk uitleggen, het kwam allemaal door mijn linkervoet en flink wat pijn tijdens het lopen. Vrijdag en zaterdag probeerde ik het nog te ontkennen en had ik het er dus ook maar niet over (denial!), maar zondag kon ik niet anders dan toegeven dat er iets fout was. Maandagavond kon ik amper lopen en vandaag bracht ik een bezoekje aan de huisarts, die mij direct doorstuurde naar de afdeling radiologie voor een foto. Hier het hele verhaal.

Donderdagavond liep ik mijn eerste baantraining en maakte ik een aantal (achteraf gezien) cruciale fouten:

– Ik liep niet op de baan, maar op asfalt in het Vondelpark
– Ik wist mijn precieze snelheid/afstand niet en liep dus maar heel hard (te hard) achter anderen aan
– Ik landde te veel op mijn voorvoet
– En lette überhaupt niet zo op mijn loophouding doordat we zo snel gingen

De dag erna had ik opeens een raar gevoel in mijn linkervoet. Ik dacht dat het over zou gaan, maar die zaterdag was het dus nog net zo erg. Vandaag zou ik eigenlijk een heel leuk dagje Antwerpen doen, maar gezien mijn loopkwaliteit ernstig achteruit was gegaan, moest ik verplicht naar de dokter van collega’s en vrienden.

Daar ging ik dus vanochtend langs en kreeg ik te horen dat het hoogstwaarschijnlijk een stressfractuur is. Ik had alle klachten natuurlijk allang gegoogled en zag het dus aankomen, maar had niet echt een euforisch HA-zie-je-nou-moment. Het is namelijk niet echt een gezellige diagnose.

Een paar dingen over een stressfractuur: het is een klein scheurtje of vermoeidheidsbreukje in een bot. Het kan onder andere komen door osteoporose (wat overigens vaker bij vrouwen voorkomt), overbelasting of lopen op te harde ondergrond. Wanneer het een vrij nieuwe klacht is, is de kans klein dat er wat te zien is op een röntgenfoto, want vaak zie je het pas een aantal weken na het ontstaan (namelijk pas wanneer er nieuw botweefsel is aangemaakt). En als dat zo is zit er niets anders op dan rust nemen en stevige schoenen dragen tot de klachten weg zijn. Dat kan drie weken duren, maar ook acht (!?!HOLYSHIT!?!!).

Ik ga uiteraard voor de SUB3, maar zelfs al zou het zo snel overgaan dan is het nog om te huilen. Gister begon mijn schema voor de marathon van Parijs en los daarvan wil ik gewoon lekker lopen om mijn hoofd regelmatig leeg te maken. Laat mij een paar dagen niet hardlopen en ik word echt chagrijnig. Dat wordt dus nog leuk de komende tijd. Sorry mensen.

Gelukkig mag ik wel andere sporten doen. Zo zei mijn huisarts ‘ga lekker fietsen joh’. Ga lekker zelf fietsen joh dacht ik, maar oké, ik wil wel graag iets doen, dus het wordt waarschijnlijk zwemmen. En een lesje aquajoggen, gewoon omdat het kan.

Om toch nog redelijk de dag door te komen deed ik de volgende dingen:

– Koffie drinken met worteltaart EN appeltaart EN lieve mensen
– Naar de film met een hele grote bak popcorn
– Ik dronk een vieze groene smoothie met boerenkool (calcium!)
– Nieuwe stevige schoenen kopen die enigszins cool zijn
– En bijpassende epic socks
– Oh en ook nog een geel tasje. Al kocht ik die niet echt, maar mocht ik die nog ophalen als verlaat verjaardagscadeau
– En ik ging toch naar de Running Junkies en dan niet om te rennen, maar om me kapot te eten aan brownies en heel veel knuffels te krijgen (dat werkte nog het best)

Dit hielp allemaal wel. Dus mocht je nog eens een blessure krijgen, dan weet je wat je te doen staat: koop veel shit en eet er taart bij.

Oh en het volgende wil ik hierbij graag aan mijn STOMlijst toevoegen:
– S T R E S S F R A C T U U R
– Lekker fietsen joh

Advertenties

10 thoughts on “Huilen

  1. Ooohhh, ik had al zo’n donkerbruin vermoeden bij die ‘radiologie zonder afspraak’ …. Wat een ellende! Osteoporose heb jij natuurlijk nog niet op jouw leeftijd, tja, harde ondergrond, zou kunnen, maar misschien toch gewoon ….. overbelasting 😏? Nydia, het had nog veel erger gekund: GIPS!! Dus: ga lekker fietsen, uhh sorry zwemmen en laat je verwennen, je bent tenslotte zielig, dat moet je uitbuiten, haha!
    Liefs en beterschap,
    Nicoline

  2. Ah nee! Wat een pech! “Gelukkig” nu gebeurt en niet 1 week voor de marathon van Parijs, dat zou nog zuurder zijn geweest. Ik hoop dat het herstel snel verloopt. En dat je snel weer km’s mag maken. Sterkte!

  3. oei, oei, echt heeeeel, vervelend en ik heb wel ff gelachen bij: “Ga toch lekker zelf fietsen joh!” Wij ons Junkies is hardlopen hetzelfde als ademhalen, dus dat chagrijnig worden begrijp ik helemaal, daar weten ze hier thuis ook alles van! Hoe moeilijk het ook is neem die rust, dan gaat herstellen het snelst en van mij krijg je ook een dikke bosie en brasa!XXX

  4. Pingback: Zwemparadijs | Words To Run By

  5. Pingback: True love | Words To Run By

  6. Pingback: Parijs | Words To Run By

  7. Pingback: Challenge yourself | Words To Run By

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s