RW Column Lopen tot de zon komt

Toen ik net thuiskwam lag er een stapeltje nieuwe Runner’s Worlds op mij te wachten. Fijn thuiskomen! Ik duik er zo gelijk in, maar eerst deel ik mijn column uit de vorige editie met jullie. Ik zou zeggen, zet er vooral het volgende nummer bij op: KLIK. Gezellig.

Lopen tot de zon komt

Op een poster kwam ik de volgende quote van Christopher McDougall tegen: if you don’t have the answers to your problems after a four-hour run, you ain’t getting them. Nou was het het idee om mijn laatste marathon sneller dan vier uur te lopen, maar dankzij een nare voedselvergiftiging kreeg ik uiteindelijk toch de mogelijkheid om die four hour vol te maken. Sterker nog, bijna vier en een half uurlang kreeg ik de tijd om na te denken. En God, wat een lange periode is dat. Genoeg in ieder geval om zo ongeveer elk aspect van mijn leven te overdenken. Van alles schoot er door mijn hoofd. Vaak de gedachte ‘wat een pokke-eind is dit toch’, maar ook het diepere werk. Mijn problemen bijvoorbeeld. Na zo’n lange tijd hobbelen (ik weet niet of je het echt hardlopen kon noemen) was er in ieder geval meer duidelijkheid over de stand van zaken in mijn leven. Op een aantal vlakken scoorde ik goed, maar er was ook het een en ander waar ik iets mee moest. Iets waarvan ik nog niet precies wist wat, maar zoals Christopher het al zo wijs omschreven had: langer lopen had daar vast niet aan kunnen bijdragen (en mijn sportgel was na een tijdje ook gewoon op, dus ik was allang blij toen ik de finish zag).

Een aantal weken na die bewuste marathon kwam het najaar binnenvallen met bijbehorende storm en regen. De dagen werden donkerder en daarbij ook mijn gedachten. Gedachten over die dingen waar ik iets mee moest. Ik maakte een depressieve playlist en een beslissing. Een moeilijke. Een waarover ik lang bleef twijfelen, maar ook een waarvan ik dacht dat ik niet anders kon dan hem maken. En op zo’n moment is er blijkbaar maar een ding dat ik echt graag wil: wegrennen. Met beukende beats in mijn oren, zo hard gaan als maar kan. Mijzelf kapot rennen. Desnoods door storm en regen. Of eigenlijk, liever zelfs door storm en regen, want hoe heftiger, hoe beter. Het lost niets op, neigt naar zelfbeschadiging, maar het doet een mens wel goed. Geen vragen over hoe het dan nu is en waarom en of het niet anders kan, en… niets. Soms is het fijn om te lopen, lopen en lopen. Zonder enig ander doel dan vergeten. Zoals Acda en de Munnik het zo mooi verwoorden in een van hun liedjes: Lopen tot de zon komt. Tot ‘ie straalt.

Lopen tot de zon komt

Advertenties

3 thoughts on “RW Column Lopen tot de zon komt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s