Stop lights in a row

Parijs. Wat kom je dichtbij. Komende maandag vertrek ik voor een week naar New York. Mocht daarna de pijn in mijn voet volledig weggetrokken zijn, dan heb ik eenmaal terug in Nederland nog vijf weken om mij voor te bereiden op de marathon. Gekkenwerk. Ik weet het.

Ik wil het echt zo graag, maar zoals mijn geliefde zanger Teitur  zingt in een van zijn fijne liedjes; ik heb last van stop lights in a row, when all I want is goDenk ik dat het best goed gaat en ik wel weer eens Nikes aan kan in plaats van combat boots, zit ik diezelfde avond te balen omdat ik weer pijn heb. En al deed ik mijn rondje Glasgow met een volle lach (ondanks iets wat geloof ik mijn eerste kater ooit was), daarna liep ik toch een stuk minder vrolijk rond op het vliegveld en pakte ik zonder twijfel de mind-your-step-loopbanden.

Maar voor Parijs in de buurt komt, dus eerst maar eens New York. Totaal onverwacht en daarom misschien wel extra tof. Natuurlijk wil ik ook daar de straten al rennend ontdekken. Kom op. Heb je die scène in Shame nooit gezien? Ik moet gewoon. Mijn hotel staat 1.2 kilometer van Central Park af. Zoiets schreeuwt toch om een blokje om? Daarbij is het dan al zo’n zeven weken geleden dat ik last kreeg van mijn voet. ZEVEN. Dat is echt zo lang. Het schaatsen en zwemmen ten spijt: dit is gewoon niet leuk meer.

Het plan is dus om te kijken hoe het gaat, een rondje te lopen in NY en als dat bevalt en er niets meer pijn doet, toch maar een klein beginnetje te maken aan een mini-marathonschema. Misschien om het nooit af te maken, maar ik wil het zo graag proberen. Ik weet dat er volgend jaar ook weer een Parijs marathon is en ik wil ook echt niets forceren, maar asje-asjeblieft, laat mij die stomme marathon nou gewoon lopen.

De beslissing of ik wel of niet ga lopen heb ik namelijk al zo’n vier maanden geleden gemaakt en ik kan het niet uitstaan dat ik misschien van dat plan af moet wijken. Naar Parijs gaan om anderen aan te moedigen met een croissantje en goede flat white. Leuk en aardig, maar ik wil het niet. Wat dat aangaat lijkt het heel erg op het gevoel dat ik had voor mijn Amsterdam Marathon. Toen ik in bed lag bij te komen van een paar uurtjes quality time in de badkamer met mijn wc: geen greintje energie over, maar wel die marathon willen lopen.

Aan de andere kant: vijf weken trainen voor een marathon, met daarvan eigenlijk twee weken afbouwen en rust houden. Dat kan helemaal niet.

En zo word ik dus langzaamaan gek van mezelf.

Nouja. Eerst maar eens New York en dan zie ik het wel weer. Nu al nee zeggen? Dat nog even niet.

Advertenties

6 thoughts on “Stop lights in a row

  1. Aiiii.. ik voel met je mee, ook al heb ik geen (hele) marathon in de planning en ben ik niet geblesseerd (en dat wil ik graag zo houden, met name dat laatste). In New York MOET je hardlopen inderdaad, maar 5 weken trainen voor een marathon in Parijs:??Mission: Impossible?!! Beterschap en heel veel plezier in New York!

  2. Pingback: Niet meer janken | Words To Run By

  3. Het is uiteraard niet leuk om te moeten beslissen dat je niet kan gaan lopen. Soms is dat wel heel verstandig! Er komen immers nog genoeg mogelijkheden om een marathon te lopen. Succes met het herstel!

  4. Pingback: 2014 in kilometers | Words To Run By

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s