Niet meer janken

Lopen in New York dus. Daar werd ik net even keihard over teruggefloten door een vriend (bedankt Tom!). Hij zei allemaal dingen die andere mensen al eerder hadden gezegd (sorry mensen naar wie ik niet luisterde!), maar op een of andere manier kwam ‘ie nu echt binnen. Ga jezelf niet verkloten, omdat je per se dat stukje daar wilt rennen. Dat was een beetje de strekking. En ja hoor, hij heeft gelijk. Ik geef toe.

Heel even was ik heel boos (op niets?), gefrustreerd en verdrietig, maar toen besefte ik me opeens weer hoe ontzettend, mega verwend ik ben en ik het leukste leven op aarde heb:

– Ik ging deze week maar liefst twee keer schaatsen. Zonder ‘de-voet-situatie’ had ik deze awesomeness nooit ontdekt
– Running Junkie Hasib zorgde voor negen seizoenen Seinfeld, zodat ik me vooral niet hoef te vervelen tijdens het niet-lopen
– Met drie andere fantastische Junkies heb ik gisternacht keihard staan meezingen en dansen op de Spice Girls op een 90’s feestje
– Er stond vanmiddag een anti-kater-smoothie in de koelkast op mij te wachten. Gebracht door schaats/loopmaat Fabian
– Ik vlieg maandag naar New York. NAAR FUCKING NEW YORK.

En nu niet meer janken hè, Nydia?

Okdoei

SCHAATSEN. JAHA!

Advertenties

2 thoughts on “Niet meer janken

  1. Ha Nydia,

    Wat ontzettend klote, balen, shit en nog veel meer! Een stressfractuur…ik weet er (helaas) alles van. Zes(!) weken voordat ik mijn eerste marathon zou lopen diende het scheurtje zich bij mij aan. Plotseling, zomaar uit het niets…Ik kon wel janken, Had ik daar al die maanden zo hard voor getraind? Dik afkicken moest ik en heb ook zeker wat traantjes gelaten. Maar daarna ging ook meteen de knop om: herstellen moest ik, en wel zo snel mogelijk. En dat betekende, tja…rust houden. Heel veel rust houden en daarna héél langzaam weer opbouwen.

    Ook ik dacht eerst nog..oh, dan ga ik wel voor Rotterdam in het voorjaar. Nou niet dus. Ik heb uiteindelijk meer dan 3 maanden geduld moeten hebben voordat ik eindelijk weer langzaam mocht gaan opbouwen. Beginnend met 1 minuut rennen, 1 minuut wandelen. Inmiddels (lees: dik 5 maanden later) mag ik eindelijk weer vrij en zonder fysioschema opbouwen. Pijn heb ik gelukkig niet meer, maar de stressplek zelf blijft nog steeds licht gevoelig.

    Wat ik met dit verhaal wil? Je zeker niet ontmoedigen of je nog treuriger maken met het bericht dat je wellicht nog heel wat meer weken geduld moet hebben. Maar – je weet het zelf – een stressfractuur is een rotblessure. En vooral eentje die je niet nog een keer wil krijgen. Of waarmee je misschien wel maanden mee rondloopt. Dus; wees verstandig, geniet van NY, maar laat je loopschoenen lekker in de koffer. Des te eerder kan je straks weer op zoveel exotische en toffe plekken lopen als je wil!
    Ik hoop ondertussen komend najaar alsnog revanche te kunnen nemen in Amsterdam 😉

  2. Wow, Wat een verhaal Sanne. Pijnlijk om te lezen, maar wel NOG een reden voor mij om het lopen de komende tijd uit m’n hoofd te zetten. Als het allemaal zo voor je op een rijtje wordt gezet wordt het pas echt duidelijk hoe ‘gevaarlijk’ het eigenlijk is om door te blijven lopen. Bedankt dus.

    Jij heel veel succes (EN PLEZIER!) met je marathonvoorbereiding. Amsterdam lopen is fantastisch!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s