I’m back

I’m back! En dan bedoel ik niet op hardloopniveau, maar qua gezelligheid. Maandagavond had ik een afspraak met fysiotherapeut Alain in het Sport Medisch Centrum en hij had goed nieuws over m’n voet. Je begrijpt, er zit al een paar dagen een enorme grijns op m’n gezicht die er niet meer afgaat.

Ik had vorige week een koffiedate (what’s new?) en zij reageerde vol verbazing op mijn blessureverhaal. “Je gaat me toch niet vertellen dat je nog niet verder bent geweest dan de huisarts met je klachten?”. Euhm, jawel, stamelde ik, om de zin vervolgens niet meer uit mijn hoofd te krijgen. Ik was wel voor een tweede keer naar de huisarts geweest en ik had ook al twee keer foto’s laten maken, maar meer tekst dan ‘rust houden’ had ik niet gekregen en de pijn was nog steeds even erg.

Zondag begon weer iemand over het Sport Medisch Centrum en dus Googlde ik het direct en zat ik zo’n 24 uur later in de wachtkamer. Ik deed mijn verhaal, moest zitten, staan, traplopen, nog meer vertellen en uiteindelijk kreeg ik de diagnose spierblessure. Vervelend misschien, maar wel een blessure die ik er in principe niet erger op maak door m’n voet gewoon te gebruiken.

Je moet je voorstellen dat ik al 63 dagen (who’s counting?) met een enorm schuldgevoel rondloop over alles wat ik doe. Traplopen, Nikes dragen in plaats van m’n combat boots, dansen, schaatsen, veel wandelen in NY en Rome: alles waar ik ook maar een beetje m’n voet voor nodig heb en dus ook alles wat pijn doet. Al die tijd dacht ik dat het mijn eigen schuld was dat het maar niet overging, maar daar blijkt het probleem dus helemaal niet te zitten.

Opeens is er een enorme vrijheid. Ik mag alles doen! Ik kon bijna huilen van blijdschap toen ik na mijn afspraak naar buiten liep (echt!). M’n voet gebruiken doet misschien pijn, maar ik maak het er niet erger op. Ik heb er alleen mezelf mee. Alain zei zelfs dat ik m’n oude hardloopschoenen uit de kast mocht halen als ik een weeklang geen last heb. Verder heb ik volgende week een vervolgafspraak en hoor ik dan vast meer over hoe de pijn echt opgelost kan worden.

Nog geen fanatieke runs dus voor mij, maar wel een grote last van m’n schouders en eindelijk weer de vrijheid om mijn lievelings Nikes aan te doen (de perfecte lenteschoenen. Wat een timing). Ergens binnenkort ga ik een klein stukje lopen. Het mag weer. Maak me gek.

Advertenties

4 thoughts on “I’m back

  1. Pingback: 2014 in kilometers | Words To Run By

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s