RW Column #crewlove

Ooit waren het gewoon wat leuke mensen waar ik zo af en toe een stukje mee liep, tegenwoordig ga ik met ze naar de Burger Bar, dansen we op foute jaren 90-feestjes, gaan we uit-ontbijten en drinken we vooral heel, heel veel koffie. In mijn Runner’s World column van vorige maand verklaarde ik de liefde aan ze: de Running Junkies. Gemist? Lees het hier:

#Crewlove

Wie net komt kijken in de wereld der hardlopers kan zich flink verbazen over het een en ander. Zo heb je de categorie ‘ranzig’ (bloedende tepels, lopersdiarree), ‘bizarre shit’ (barefoot running, ultramarathons) en ‘gekkigheid’ (de Marathon Du Medoc waar onderweg wijn en oesters geserveerd worden). Maar waar ik zelf positief verrast door ben, is hoe ontzettend leuk hardlopers zijn. No offense, maar meestal ziet ons soort er niet heel gezellig uit als we dat doen waar we zo van houden. Gebalde vuisten, gepijnigde blikken, het is allemaal niet even charmant.

Maar achter deze afschrikwekkende verschijning zijn jullie gewoon het beste wat de mensheid te bieden heeft. Fanatiek, inspirerend en vooral heel vriendelijk. Al heb ik wel eens een minder tactisch ingezette elleboog in mijn gezicht gekregen, de eerste hardlopende serial killer moet ik nog tegenkomen (overigens liever niet tijdens een van mijn rondjes in het donker). Doorzettingsvermogen en de liefde voor de sport en elkaar siert jullie. Bemoedigende schouderklopjes tijdens een zware race, aanmoediging van lopers die al gefinisht zijn, hardlopers geven elkaar niets dan liefde.

Deze ode verdienen jullie dan ook volledig, maar in het bijzonder zou ik mijn running crew de Running Junkies nog willen noemen. Onderdeel zijn van deze groep betekent namelijk niet alleen samen trainen en schema’s uitwisselen, maar ook burgers eten en bier drinken om overwinningen te vieren of gewoon de vrijdagavond.

De Junkies stonden voor mij klaar met confetti en cola tijdens de marathon, maar ook op zomaar een maandagavond toen ik dringend een luisterend oor nodig had (en iemand die chocola meebracht). Daarbij snappen zij als de beste dat het echt klote is om drie (!) minuten langzamer te lopen dan je wilde en dat je wel kunt huilen als je niet kunt rennen door een blessure.

Stuk voor stuk zijn ze de leukste. De een kan niet anders dan praten over ‘Boston Qualification Times’, de ander hosselt telefoonnummers van mijn vriendinnetjes en een derde is hard op weg om mij onder de vier uur te laten lopen op de marathon. En dan niet dankzij bemoedigende woorden, maar door screenshots te maken van zijn loopvorderingen en er snerende opmerkingen over de mijne bij te zetten. That’s what running friends are for.

De positieve energie knalt er elke keer weer vanaf binnen deze groep en dat allemaal dankzij het lopen. Zo mooi hoe onze sport verbindt en waar het toe kan leiden: goede gesprekken, vriendschap en mijn eerste shotjes wodka. Je weet hoe het gaat. True #crewlove.

Advertenties

One thought on “RW Column #crewlove

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s