Zorgeloos

Voor mijn werk zat ik afgelopen week in Parijs. Of Parijs… op Charles de Gaulle om precies te zijn. Een vliegveld zo’n 25k van de stad. Vanwege mijn nog steeds zeurende blessure raadden mijn hardloopvriendjes mij af om m’n loopschoenen mee te nemen. Een verplicht weekje rust. Vervelend, maar best slim. Stuck in het hotel waar ik aan het werk was zag ik drie dagen amper zonlicht, dus eenmaal geland in het zonnige Amsterdam wilde ik niets liever dan lopen. Drie dagen opgekropte energie eruit rennen terwijl de zon langzaam ondergaat. Per-fucking-fect.

Niet dus. Ook na vijf dagen niets doen vonden mijn schenen het maar niets. Vooral het tempo sprak ze niet aan. Maar een goed muziekje, lekker weer… ik wilde zo graag. Het werd uiteindelijk een loop-wandel-loop-tochtje en ik haat dat. De snelle kilometers waren fantastisch – dikke lach, energiekick, alles – de stukken die ik moest lopen hoogst irritant. Ik weet dat ik me er niets van aan moet trekken, maar in m’n hardloopoutfit wandelen; ik vind het gênant.

Maar het allerergst is het verliezen van het zorgeloze gevoel tijdens het lopen. Al vier maanden ben ik bezig met op mijn hoede zijn. Bewust voelen. Nadenken. Ik wil dat helemaal niet. Voor mij draait hardlopen juist om het uitzetten van mijn gedachten. Het niet kunnen lopen is heel vervelend als je een blessure hebt, maar het verliezen van het ontspannen gevoel tijdens het rennen is misschien nog wel erger. Zorgeloos lopen. Genieten van de omgeving, het tempo, alleen het geluid van je voetstappen en ademhaling: het is allemaal weg. Continu ben ik bezig met het al dan niet voelen van pijn.

Gelukkig is het zulk fantastisch weer en is niet rennen en in de zon op het terras zitten ook een prima bezigheid. De komende periode ga ik proberen nog beter rust te houden en op mezelf te letten (vooral niet te veel en te snel willen) zodat ik binnenkort weer een rondje kan doen zonder na te denken. Ik kijk er nu al enorm naar uit.

Parijs

Advertenties

One thought on “Zorgeloos

  1. Suuuuper irritant zijn shinsplints. Ik heb er zelf 2,5 jaar last van gehad en vanalles geprobeerd. Oftewel: ik herken de frustratie. “Dry needling” bij de fysio heeft bij mij uiteindelijk geholpen (na shockwave therapie, compressie kousen, rust, schema’s etc. etc.). Wie weet is dat ook iets voor jou.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s