RW Column Blessureleed

Het is maar goed dat ik ondertussen in ‘de laatste fase’ zit. Als ik dit zo weer terug lees was ik volgens mij echt niet te genieten de afgelopen weken.

Blessureleed

Het is wat. Zo’n blessure. Eigenlijk heeft het wel wat weg van het verliezen van een klein, maar lief huisdier. De stadia die je doorloopt komen denk ik behoorlijk overeen met dit rouwproces.

Het begint uiteraard met ontkenning. Je hebt zogenaamd nergens last van en stippelt zelfs alvast een lange duurloop uit voor de zondag. Je omgeving vertel je niets, want hardop uitgesproken zaken veranderen van denkbeelden in waarheden en die stekende pijn in je voet bestaat tenslotte alleen in je hoofd. Pure denial die je zeker een dag of twee, drie vol kunt houden.

Na die paar dagen kun je niet anders dan toegeven. Je doet een rondje Google, gaat langs bij de huisarts en dan kom je in het stadium van hoop. Of beter gezegd: overmoed. Natuurlijk zegt je huisarts dat je minstens zes weken rust moet houden en het internet staat vol horrorverhalen over maandenlange herstelperiodes, maar je huisarts snapt er overduidelijk niets van en al die andere lopers hielden vast op een verkeerde manier rust. Bij jou gaat het drie weken duren. Max.

Na twee weken zonder verbetering in de situatie word je gek en vooral loeichagrijnig. Niet te doen. Dit is de fase waarin je vrienden en collega’s heel goed een gebruiksaanwijzing zouden kunnen gebruiken: begin níet over die geplande wedstrijd, vraag niet per ongeluk of het slachtoffer de laatste dagen nog lekker gelopen heeft. De blik des doods kun je krijgen.

En van chagrijnigheid is de stap naar woede natuurlijk zo gemaakt. Wat heb jij misdaan dat je zo keihard afgestraft wordt? Wie zit hierachter? Je gooit eens met iets, trapt ergens tegenaan (spijt achteraf, want nu ook pijn in je andere voet) en schreeuwt een goede verzameling scheldwoorden. Totaal useless, maar je moet wat als het alweer het perfecte loopweer is (sinds je blessure elke dag) en je overal, maar dan ook echt o-ve-ral hardlopers ziet (die allemaal de leukste tijd van hun leven hebben, met die stomme grijns op hun gezichten en kekke hardloopoutfitjes. ROT OP!).

Weer een paar weken verder kun je niet anders dan toegeven dat je die marathon wel kunt vergeten. Hier komen alle stadia prachtig samen in een heftige, emotionele uitbarsting die eindigt met een goeie partij janken. Oké, misschien niet bij de stoere mannen met baarden, maar wel bij dit hardloopmeisje. Dag Parijs. Met je mooie route en croissantjes. Het gaat ‘m niet worden dit jaar…

De laatste fase heeft ergens ver iets weg van acceptatie. Ik word niet meer boos op elke hardloper, maar toen ik een week in New York was en daar niet mocht lopen was het wel even slikken. Al helemaal toen er een hardloopwedstrijd in het Rockefellar Center bleek te zijn toen ik daar nietsvermoedend een espresso ging drinken. Het was daar dat ik besloot om de komende tijd fanatiek te besteden aan een nieuw project: dik worden. Koekjes, burgers, pizza. Kom maar door. Na een week of vier ren ik het er wel weer af. Of misschien drie.

>> In de nieuwe Runner’s World lees je hoe het uiteindelijk afliep met Parijs. Meer oude Runner’s World columns lezen? Dat kan hier

Dik worden in 14 foto’s:

 

Advertenties

2 thoughts on “RW Column Blessureleed

  1. hahaha Hilarious ending, Nydia!

    But seriously, I recognize myself in everything you wrote; it was like revisiting the same stages of my own injury story (Morton’s Neuroma). Different details but almost the same emotional roller coaster.

    In my own injury story, I had an extra last stage though; I resorted to the “spiritual”, and had meditative dialogues with the the Running Gods.

    I made a promise to help at least 5 would-be runners finally begin! I am holding on to the thought, that if I work hard on fulfilling this promise, perhaps I would be spared of my injury ever reoccurring! #truestory

    As cliché as it may sound, I think every runner, who has nursed an injury evolves into an even better runner, who will have an even deeper understanding & appreciation of what running means to them.

  2. Pingback: 2014 in kilometers | Words To Run By

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s