Streeftijd

De nieuwe Runner’s World is er. Hiephoi! Mijn nieuwe column is overigens dermate genant dat ik liever heb dat ‘ie zich niet te veel door Nederland verspreidt, maar onderstaande mogen jullie gerust lezen hoor. Over hardlopen en discalculie en dat dat soms behoorlijk moeilijklastig is. Joe!

Streeftijd

Hardlopen is los van een fysieke activiteit ook een mentale uitputtingsslag voor mij. Schema’s met snelle minuten en rustminuten, PR’s en streeftijden. Al dat getel en gereken, ik kan het niet. Officieel is het nooit aangetoond, maar ik heb al jaren sterk het vermoeden dat er ergens een rekensteekje bij mij loszit.

Nu komt er sinds lange tijd weer een halve marathon voor mij aan en dus was ik toch een beetje aan het filosoferen geslagen over een streeftijd. Mijn fysio wilde een inschatting maken in welke klasse lopers ik viel en dus vroeg hij naar mijn laatste prestatie. Op dat moment was dat de halve van Egmond en dus vertelde ik hem dat dat 1.53 was.

Die middag ging het hele gesprek nog eens door mijn hoofd en zag ik opeens de taart weer voor me die ik na die halve maakte. Met grote witte chocoladeletters stond er: ‘1.48 FACK YEAH’. Wow, ja! Die ene 1.53 op een andere halve had zo’n indruk gemaakt dat ik mijn verbeterde prestatie vergeten was. Ik was weer helemaal verbaasd en extreem blij over mijn 1.48. Welke loper heeft dat nou, twee keer zo genieten van je PR? Gotta love discalculie.

Maar nu dus een streeftijd voor die halve die eraan komt. Echt snel hoeft het niet zo na m’n blessures, maar het zou wel leuk zijn als ik net zo’n beetje onder de twee uur blijf. Al is het alleen maar voor de foto’s. Mijn eerste halve marathon ging namelijk zo traag dat ik achteraf wel eens gedacht heb dat ik die zowat wandelend volbracht moet hebben. En zo sta ik dus ook op die foto’s. Niet heel erg, want wie ziet die ooit? Nou, in mijn geval iedereen die geinteresseerd is in de halve van Amsterdam. Ik kwam een vriendin tegen die een tijdje in het buitenland gewoond had en zij vertelde dat ze mij daar had gespot op een flyer op een marathonexpo. Een mens kan er dus niet eens meer onappetelijk en rood aangelopen uitzien tijdens een halve, want: kans op flyers op marathonexpo’s.

Om rekenfouten te voorkomen kan ik het hele idee van een streeftijd eigenlijk dus beter vervangen door een streeffoto. Ik hoop dit keer in een wat meer zwevende positie het foldertje te halen in plaats van in snelwandelhouding. En als ik dan echt een tijd moet zeggen, dan maar gewoon weer 1.53. Lekker makkelijk.

Ik. Terwijl ik m'n haar vasthou. Ik weet het ook niet. Runner's World Ramiro maakte 'm ooit, maar hij was niet tof genoeg voor het blad... snap ik, nouja, wel voor m'n blog! Hoppa!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s