2014 in kilometers – 1

Yes! Het is weer tijd voor mijn jaar in kilometers. En al heb ik bar weinig daadwerkelijke kilometers gemaakt dit jaar, toch maakte het lopen wel een groot onderdeel uit van mijn leven. Daar gaan we:

Januari
Direct beginnen met een hoogtepunt: met een dikke runner’s high door de donkere straten van Amsterdam lopen. Het Amsterdam Light Festival in combinatie met het juiste weer en de perfecte playlist lieten mij vliegen als nooit te voren. Ik stapte naar buiten voor een korte pre-dinner run van een kilometer of 6 en klokte na een dikke 18k pas weer uit. Een van de tofste loopervaringen die ik ooit had, los van al mijn wedstrijdjes.

Januari was ook de maand van mijn eerste halve van Egmond waar ik een pr op deze afstand neerzette. Hardloopmaatje Jori sleepte mij door de eerste helft van de wedstrijd – waar ik gek genoeg altijd de meeste moeite mee heb – en ik trok hem door de duinen en over de Bloedweg de finish over. 1.48. Wat een wedstrijd.

Baantraining. Coach Cris maakte een schema voor de Parijs marathon en daar stond ook baantraining op. Snelheid vond ik nooit zo belangrijk, maar na twee marathons leek het mij leuk toch eens onder die vier uur te duiken. Omdat de baan die bewuste donderdagavond bezet was deed ik mijn eerste training in het Vondelpark. Domste idee ooit. Het was donker, ik had geen idee hoe hard of ver ik liep en ik sloot bij een groep Junkies aan die eigenlijk veel te snel voor mij gingen. Drie dagen later geef ik eindelijk de pijn in mijn voet toe en ga ik dus maar confetti gooien bij de Vondelparkloop. Het begin van mijn blessuretijd en carrière als hardloophooligan.

De halve van Egmond in 1.48. Nice!  Samen met coach Cris <3  Cheering hooligan actie bij de Vondelparkloop

Februari
Pijn, Google, huisarts, afdeling radiologie, onduidelijkheid. Een stressfractuur? Rust houden, combat boots om pijn te verlichten en het idee in mijn hoofd: dit is ongelooflijk kut, maar over drie weken ben ik wel weer aan het lopen. Toch?

Het zwemproject gaat van start. Het idee is alle zwembaden in Amsterdam checken en heel veel het water in te duiken om fit te blijven. Jammer van de chloorlucht, slechte verlichting, vieze vloeren, trappen in mijn zij onderwater en de onchristelijke tijdstippen: ik hou het best een tijdje vol, maar echt fanatiek blijven zwemmen wil niet lukken.

Tijdens een bezoekje aan het heuvelachtige Glasgow heb ik een van de allereerste katers in mijn leven dankzij de cocktailkunsten van de barmannen in mijn hotel. Toch ga ik eropuit voor een loopje, want het is nu drie weken na Egmond en dus vind ik dat ik mag. Ik loop maar drie kilometer, maar ben helemaal blij. In mijn hoofd kan ik weer rennen en is het nu op naar de marathon de Paris! Terug in Nederland blijkt dit veel te optimistisch. De pijn is helemaal niet weg en dus lijkt rust houden de beste optie.

In de planning: NEW YORK! DE stad om hardlopend te ontdekken. Central Park! Lopen langs de Hudson! Ik zie het helemaal voor me. Mijn schoenen al bijna ingepakt hebbende word ik teruggefloten door een vriend. Het gesprek eindigt met een boze en vooral verdrietige ik. Oke, daar hardlopen is misschien het domste wat ik dit jaar kan doen, vooral met het oog op mijn marathon in april. De schoenen gaan dus weer uit de koffer en in NY slik ik het een en ander aan frustratie weg als ik de zoveelste loper al fluitend langs zie rennen.

Zwemmen van Running Junkies Vic en Hasib  Niet te doen  Uiteraard was NY los van de frustratie wel ontzettend AWESOME

Maart
Schaatsen! De nieuwe liefde van mijn leven. Het begon voor de grap op ‘de coolste baan van Nederland’ in het Olympisch Stadion, maar eenmaal de smaak te pakken bleek het de perfecte crosstraining voor mij te zijn. Snelheid, muziek, op pad met de Running Junkies en geen chloorlucht. Ik ben hooked.

Ondertussen heb ik nog steeds een rotsvast vertrouwen in mijn marathon en kijk ik na het zien van la Grande Belleza enorm uit naar hardlopen in Rome. De volgende trip op mijn lijst. Maar nee, ook daar zit het er weer niet in.

Naar de fysio dus maar. Die vaststelt dat het geen stressfractuur is of was, maar een spierblessure. Wow. Opeens wordt alles anders. Beste hardloopnieuws ooit! Mijn lievelings Nikes gaan de kast weer uit en ik krijg oefeningen, schoenadvies en een schema waarmee ik extreem traag mag beginnen met lopen. YES! Voor de Junkies maak ik taart met de tekst Bitches I’m Back. Totaal verlopen en onleesbaar komt ‘ie aan door een hobbelige rit op de fiets. Een mooie spoiler voor de komende tijd…

Best cool ook die units aan je voeten  Op mijn to do lijst: terug naar Rome om er alsnog een keer te gaan lopen  Taart voor de Running Junkies

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s