Trainen met… Dennis voor Pyongyang

Een zaterdagochtend met wintersporttaferelen: crispy koud, op sommige plekken nog een klein laagje sneeuw en de zon die volop straalt waardoor het best warm aanvoelt. T-shirt met korte mouwen aan en gaan. Vandaag train ik mee met Dennis Meinema, editor at large bij Runner’s World Magazine. Eind vorig jaar liep hij in zes dagen zo’n 200 kilometer door de Schotse Hooglanden, vandaag is de kick-off van zijn training voor een nieuw avontuur in het buitenland.

9 april pakt hij namelijk het vliegtuig naar Kopenhagen, stapt daar over op een vlucht richting Shanghai en wordt vervolgens naar Pyongyang gevlogen; de hoofdstad van Noord-Korea. Een land waar ik zelf bijzonder weinig van weet. Ik denk (al dan niet terecht?) direct aan onderdrukking, armoede en duizenden mensen die tegelijkertijd een gekleurd bord omhoog moeten houden zoals in de Faithless clip. Ik zie Kim Jong-il voor mij en dan de scheldende Tunderbird-versie uit de film Team America. Alles bij elkaar lijkt het mij dus geen gezellige, vriendelijke omgeving. Eerder een plek waar veel angst heerst en waarin je vooral niet te raar of opvallend moet zijn. Waarom zou je daar heen willen voor een halve marathon?

Misschien zitten er risico’s aan, het heeft wat engs en ja, Dennis heeft een vrouw en jong dochtertje thuis, maar zijn nieuwsgierigheid en het avontuur winnen het hiervan. Zijn vrouw moedigt hem juist aan om de race te lopen. “Eenmaal terug, over een paar jaar, of maanden, kunnen zeggen dat je daar was, dat is toch fantastisch?”

Het land inkomen is zo makkelijk nog niet. Al helemaal niet als journalist. Je hebt een visum nodig en vorig jaar werd dit visum Dennis geweigerd. “Er moet toestemming komen van de baas himself – Kim Jong-un.” Op een of andere manier was hij Dennis dit jaar wel goed gezind, want hij mag erheen. Samen met zo’n tien andere westerlingen. Tijdens zijn verblijf zal hij continu omringd zijn door drie ‘stewards’. “Mannen met geweren die in de gaten houden wat ik doe en wat ik te zien krijg. Waarschijnlijk een schijnwereld en niet het echte Noord-Korea.”

Van het parcours heeft Dennis nog geen idee, maar het schijnt een rondje van zo’n tien kilometer te zijn, dat je meerdere keren loopt. Naar verwachting leidt de route langs de mooiste overheidsgebouwen, imponerende bogen zoals je die ook in Parijs vindt (maar dan nog een tikkeltje indrukwekkender) en met een finish in het stadion met 150.000 man. “Drie keer de Arena! En het schijnt dat het hele stadion losgaat als je finisht. Iedereen, behalve het vak met hoogwaardigheidsbekleders. Zij kijken strak in pak met een star hoofd toe.”

Het is de vraag of Dennis iets van GPS, iPad of telefoon het land in krijgt. “Het zou zomaar kunnen dat ik een weeklang van de aardbodem verdwijn, al zou ik het liefst elke avond even Skypen met het thuisfront.” In die week verblijft hij op een eiland met een gracht eromheen. De brug gaat omhoog zodat hij er niet af kan. Op het eiland staat een hotel waar zo’n 100 man in kan en wat ook draaiende wordt gehouden alsof er 100 gasten zijn. Dat terwijl alleen de groep waarmee hij de reis maakt – ongeveer tien man – er verblijft. Een soort schijnwereld. Grote kans dat hij zich daar de hele week in zal bevinden. Want al hoopt hij op rafelrandjes, stukken Noord-Korea die niet bedoeld zijn voor toeristen (laat staan journalisten), de kans dat hij daar terecht komt is klein met de driekoppige bewaking.

Bang? Nee, dat niet. Tenminste, het is moeilijk ergens bang voor te zijn, omdat je niet zo goed weet wat de regeltjes zijn. Het is waarschijnlijk niet oke om met Nike- en Asics-logo’s rond te rennen, en de Bijbel lezen kwam iemand vorig jaar duur te staan. Opletten dus met alles wat je doet en vooral veel observeren.

“Ik heb een schema gekregen van Rob Veer en ga vier keer in de week knallen. Als resultaat zou ik graag rond de 1.20 willen lopen, maar gezien ik nu last van mijn knie heb – en goed ook – moet ik dat doel later misschien nog bijstellen. Geen probleem, dan heb ik daar alle tijd om heel goed om mij heen te kijken tijdens het lopen.”

Een bizar avontuur en bijzondere ervaring. In eerste instantie niets voor mij, maar hoe langer we het er over hebben, hoe meer ik mee zou willen. Dat terwijl we het tijdens het interview ook veel hebben over wat wel of niet zou mogen daar. Of Dennis van te voren gescreend zou zijn? Zou de autoriteit hem Googlen? Wellicht zelfs bij dit interviewtje op mijn blog terechtkomen? En zijn er dan dingen die ik misschien maar beter niet kan opschrijven? We weten het niet en al dat mysterieuze, dat is nou net wat de nieuwsgierigheid in Dennis – en ondertussen ook mij – naar boven haalt. Ik kan niet wachten tot hij terug is met zijn verhaal. To be continued dus!

>> Ook onder de indruk? Meegaan met Dennis kan nog en wel via JouwNoordKoreaReis. Een organisatie die alles voor je regelt omtrent de marathon, zodat je je alleen nog maar druk hoeft te maken over die logo’s op je hardloopoutfit. Je vindt hier meer over het dag tot dag-programma dat ze voor de marathon in april in gedachten hebben.

>> Meer lezen over Dennis zijn bizarre toch door de Schotse hooglanden? Je vindt er nu een artikel over in Runner’s World Magazine

Dennis en ik na ons trainingsloopje

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s