Wedstrijdje

Ik werd gistermiddag overgehaald om dezelfde avond voor het eerst sinds lange-lange tijd weer eens een 10k wedstrijdje te lopen. Namelijk de beroemde VU Polderloop die bestaat uit twee rondjes van vijf door het altijd wonderschone Amstelveen. Op de fiets ernaartoe deden Running Junkie buddy Thomas en ik dat wat iedere hardloper doet voor een wedstrijd:

Hij: “Ik heb een blessure. En slecht geslapen! Vannacht droomde ik dat ik mijn verjaardag vierde en dat ik niemand had uitgenodigd. Ik zat daar in m’n eentje. Sowieso heb ik de laatste tijd amper gelopen en afgelopen zaterdag dat festival natuurlijk. Fuck, er vliegt een vlieg in m’n oog.”
Ik: “Ik heb nog niets gegeten, jij? En ik had vannacht ook een nachtmerrie! Over een vriend die doodgeschoten was en het was echt drama en huilen. Slechte nacht dus ook ja. En nog wat spierpijn in m’n bovenbeen van alle intense krachttraining van de afgelopen tijd. Het is trouwens al meer dan een jaar geleden dat ik de 10k heb gelopen. Geen idee hoe ik zoiets moet inschatten qua tempo.”

Oftewel: er was helemaal niets mis met ons en als het niet goed zou gaan vandaag, dan hadden we gewoon slecht gelopen. Klaar.

De op de fiets besproken tactiek was mijn eerste vijf op een relaxt tempo lopen en daarna wat versnellen. Dit is geen hogere wiskunde – daar ben ik mij van bewust – maar tactiek bespreken hoort er nou eenmaal bij op de heenweg.

Kinderachtig als ik ben kijk ik altijd om mij heen wie ik misschien zou kunnen hebben, maar onder het motto ‘die chick met die belachelijke loopstijl gaat alleen maar zo hard omdat ze natuurlijk de 5 doet in plaats van de 10’, kon ik mezelf inhouden om er niet als een gek achteraan te rennen. Ik liep dus netjes op een relaxt tempo zoals besproken.

Van te voren had ik Thomas gevraagd of hij mij na zijn 5k-rondje (hij ging voor een pr op die afstand) wilde pacen tijdens mijn tweede rondje. Dit was een grap. Ik snap dat je niet helemaal stuk kunt gaan op de vijf (in 18 minuten en nog wat seconden) om daarna nog vrolijk een rondje mee te huppelen. Nou, dat blijkt dus wel te kunnen. Ook als je ondanks een vlieg in je oog inderdaad een pr loopt. Ik kwam langs alle 5k junkies die al gefinisht waren en Thomas sprong het asfalt op om mee te gaan. Awesome!

Hij pakte mijn bekertje water aan, zorgde dat die vervolgens netjes in de prullenbak belandde, zei af en toe iets als ‘we komen zo bij het stukje naar beneden!’ of ‘we zitten al op driekwart!’ en zigzagde om mij heen als ik per se de binnenbocht wilde pakken (Hee, het zijn die kleine dingen die ’t doen he!). #crewlove! Het werkte super goed.

De laatste paar kilometers besloot ik het meisje met de irritante loopstijl in te halen (net na de vijf kwam ik erachter dat ze dus wel gewoon de tien deed. Aargh!) en wat aan te zetten. Als je nog genoeg overhebt om je laatste kilometer zo idioot te versnellen, dan heb je je energie sowieso niet netjes verdeeld over de wedstrijd, maar oke, daar moet ik de komende maanden nog maar even op gaan oefenen. Voor nu voelde het in ieder geval fantastisch. Muziek in, Thomas vlak achter me en opeens ook junkie Aschwin die mij de laatste honderden meters doorschreeuwde en bengggg: onder de 53! Yes!

Nachtmerries, spierpijn, moeilijk in te schatten. Onzin. Gewoon lopen. Hop!

Op stap met alle junkie boys. Altijd feest

Advertenties

One thought on “Wedstrijdje

  1. Heel erg gelachen!!!! Zo herkenbaar dat ik even dacht dat je mijn gedachten -vlak voor een run- had opgeschreven. We zijn blijkbaar allemaal hetzelfde 🙂 als ik je ergens spot roep ik ff om te kijken ‘wie, wie kan hebben :-)’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s