RW Column Leeg

Vandaag valt de nieuwe Runner’s World op de mat en om een reden die nog wel duidelijk wordt door de dag heen, ben ik heel nieuwsgierig hoe ‘ie er deze keer uitziet.

Ondertussen kunnen jullie hier mijn column uit het vorige nummer teruglezen (met in je achterhoofd dat het nu al veel en veel beter met mij gaat).

Leeg

Chagrijnig, nul energie, lusteloos. Ik was op. Helemaal, volledig uitgeblust. Een verplichte week vrij krijgen van werk en vervolgens gebroken je moeder bellen. Dat stadium.

Het kwam allemaal niet echt lekker uit, zo net voor de Berliner Halbmarathon. Mijn eerste halve marathon in meer dan een jaar tijd. Ik zag er enorm tegenop, maar stapte toch de trein in en op de bewuste zondagochtend kwam er zowaar wat zin. Mezelf al lopend terugvinden. Dat leek me nou mooi.

Tot kilometer vijftien. Ik was leeg. En dan bedoel ik slappe vaatdoek-leeg. Het stinkt en er zit sowieso E-coli op-leeg. Dit is zo’n viezig doekje, ik ga het niet eens meer wassen, ik gooi het direct weg-leeg.

En dus zette ik alle mentale trucs in die ik me kon herinneren: tegen mezelf liegen dat het niet zo ver meer was. Als een mantra de tekst van ‘Titanium’ herhalen – fire away, fire away. Het hoofd van mijn vriend visualiseren, gezien ik ooit ergens las dat dat pijn kan verminderen. Ik probeerde de motiverende und so weiter-quotes langs de weg in het diepste van mijn ziel te voelen, deed m’n ogen dicht, at een gummibeertje, probeerde te lachen… Achteraf gezien heb ik hier maar een woord voor: mafkees. En dat terwijl het allemaal niet eens leek te helpen. God wat was dit zwaar.

Shirtje na shirtje schoot langs me heen en wazig als ik was moest ik mezelf om de twintig meter corrigeren om niet tegen de stoep aan te lopen.

En toen opeens waren daar dan toch die rode matten met dat fijne geluid van bliepjes. Wit weggetrokken zakte ik langs een hek op het asfalt vol bananenschillen en plastic bekertjes. What the fuck was me zojuist overkomen? Mezelf terugvinden was in ieder geval niet gelukt. Mezelf tegenkomen des te meer. Ik leerde tijdens die veel te lange laatste vijf kilometer dat leeg zijn niet betekent dat je echt niet meer verder kunt en – oh cliché – dat dat vast ook voor mijn uitgebluste ik in het dagelijks leven gold.

Runner's World Column Leeg

Advertenties

2 thoughts on “RW Column Leeg

  1. Hmm… Soms is het niet je eigen schuld dat het niet lukte om een redelijke tijd neer te zetten. Even zo goed, het probleem blijft bestaan, ook al is er geen schuld te vinden. Veel wijsheid voor de komende dagen!

    Aan de positieve kant, je hebt er een interessante column aan over gehouden. Dàt is vast ook wat waard. Voor mij in elk geval wel. Bedankt voor de blogpost!!

  2. Pingback: Oordopjes | Words To Run By

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s