Dreamteam video’s online!

HOI! Ik ben Nydia – ondertussen alweer 24 jaar- en gefilmd worden en een verhaaltje houden is duidelijk niets voor mij (zie laatste vijf awkward seconde van DIT filmpje).

Wel leuk voor jullie natuurlijk om het hele dreamteam kort te leren kennen. Bekijk hier de rest van de filmpjes.

 Enjoy & get inspired!

Screenshot uit mijn dreamteam voorstelvideo

Dreamteam takes Bergen op Zoom

Onze eerste run als dreamteam is een feit. Het ging goed, hard en vooral ook lekker. Steven liep heel Bergen op Zoom eruit en Udjen was unstoppable. Go team, ik ben trots! Dat het drie keer hetzelfde rondje was van vijf kilometer hielp daar overigens niet echt bij. Wéér die scherpe haarspeldbocht waar je gas terug moest nemen, wéér dat eindeloze stuk met tegenwind. Het enige voordeel was de vrolijke zwaai van trainer Rob bij elke vijf kilometer. Thx!

Meelopen in een georganiseerde run helpt trouwens wel bij het verbeteren van je PR. Je gaat toch net even wat sneller (en meer rechtop) lopen om aan Brabant te laten zien dat ze in Amsterdam heus ook wel kunnen rennen. Niet dat er nou zoveel publiek langs de lijn was, maar toch. Dankzij de uitgestorven weggetjes kon ik trouwens wel gewoon playbacken op de muziek zoals ik dat gewend ben. Volgens mij zag alleen een Nordic Walkingende mevrouw het en zij was aan het Nordic Walkingen, dus hè?

Dan nog even wat credits naar de loper die zijn bekertje water met mij deelde toen ik er voorbij liep. Lief! En die dennengeur in plaats van uitlaatgassen was ook best fijn. Een wedstrijdje doen in Bergen op Zoom is eigenlijk zo erg nog niet. Ik voeg het plaatsje mooi toe aan mijn ‘hier heb ik gelopen-lijst’. Eat your heart out Hamburg en Londen!

Fris en fruitig, Nydia, trainer Rob en Udjen voor de start
(Voor de running nerds die het willen weten: ik liep vandaag 1:20. Een PR, al was het maar omdat het m’n eerste 15k wedstrijd ooit was)

Race Day Checklist

Verrassingen! Ik hou ervan. Bij Runner’s World zijn ze er heel erg goed in. Eerst werd ik gebeld dat ik in het dreamteam zat, vervolgens werd ik overladen met hele fancy hardloop gear en afgelopen week kreeg ik opeens een mailtje dat ik zondag – MORGEN! – een 15k race mag lopen in Bergen op Zoom met het dreamteam.

Normaal gesproken – neem bijvoorbeeld een Dam tot Dam – bereid ik mij weken voor op zo’n race. Hoe dichterbij de dag komt, hoe meer ik ga nadenken over het juiste ondergoed (onderschat je onderbroek niet tijdens een wedstrijdje), de meest matchende kleur nagellak bij m’n jasje en een playlist vol pompende nummers. Ik twijfel of ik de zaterdag van te voren wel moet gaan werken – anders heb ik de hele dag al op m’n benen gestaan – en sta er lang bij stil over wat ik de avond van te voren ga eten en wat voor een weer het wordt.

Neurotisch als ik ben, schrok ik dus wel even van die mail. Niets voorbereiding. Werk is al ingepland, geen tijd voor het samenstellen van een playlist en je favoriete onderbroek zit natuurlijk in de was. Wat overblijft is dan nog een mooi kleurtje nagellak uitzoeken en lopen maar.

Over wat ik allemaal mee moet nemen hoef ik – Meine Gute! – niet te stressen. Daarvoor gebruik ik namelijk mijn race day checklist. De avond van te voren gooi ik alles wat daarop staat in mijn tas en het komt allemaal goed, aangenomen dat ik niet opeens van de trap val (Serieus, dit soort angsten heb ik dus voor een loop. Gaat echt helemaal nergens over).

De Race Day Checklist
– Je startnummer (al leg ik ‘m op m’n tas, dan nog ben ik in staat ‘m niet in te pakken)
– Veiligheidsspeldjes om ‘m vast te maken
– Tracking chip (als je die nodig hebt, ligt aan de wedstrijd)
– Inspirerend leesvoer voor op de heenweg
– Een flesje water, altijd handig
– Oordopjes en hoesje om m’n telefoon om m’n arm te dragen
– Een banaan en wat noten als healthy snack van te voren
– Een pakje kokoswater om mee bij te komen na de loop
– Lippenbalsem
– Deo
– Reinigingsdoekjes voor m’n gezicht en dagcrème
– Een warme trui, sjaal en joggingbroek
– M’n OV-chipkaart
– En m’n pinpas voor dat verdiende patatje achteraf

In geval van de Runner’s World Circuit Run:
– Warme kleding, handschoenen en een muts

Alsof ik uiteindelijk toch niet voor roze kies (zoals altijd)

 

Aan de bak

Eindelijk. De mail van trainer Rob was binnen, de bijlage goed bestudeerd en maandag mocht ik dan toch echt aan de bak: trainen voor DE marathon. Niet dat ik voor de mail niet mocht rennen, maar op een of andere manier had ik bedacht dat het mij goed zou doen even wat minder te lopen. Of eigenlijk helemaal niet, op één vaste avond na waarop ik met mijn mede running junkies een rondje A’dam doe. Tijdens die twee weken leek het een goed idee. Niet nadenken over lopen, over op tijd eten of waar je het best kunt lopen als het al donker is. Geen planning, geen gedoe en vooral even niets moeten van mezelf.

Op momenten dat het met windkracht 10 over de dijk raasde en mijn huisgenootje braaf naar buiten stapte voor een kilometer of vijftien leek het zo fijn om even niet te hoeven. Maar nu ik weer twee trainingen achter de rug heb ben ik compleet overtuigd van het tegenovergestelde. De afgelopen twee weken waren namelijk helemaal niet zo fijn. Nee, ik hoefde niets van mezelf, maar ik was wel uitgeblust, zat niet lekker in mijn vel en zelfs een tikkeltje chagrijnig. Nu pas zie ik dat dat niet kwam door de donkere dagen, of omdat ik het druk had met van alles. Het kwam gewoon omdat mijn lichaam en geest het lopen nodig hebben. Het lijkt uitputtend, maar het geeft juist zoveel energie en inspiratie.

Gister mocht ik weer. Ik kwam thuis na een slopende dag van 12 uur werk. Het was donker, koud en het regende alsof al het water dat tijdens mijn looploze weken had moeten vallen zich opgehoopt had. Wachtend tot het moment dat ik op mijn gloednieuwe New Balancejes een voet buiten de deur zou zetten. Het regende zo hard, dat er een klein meertje in mijn mouw ontstond en ik vreesde voor het voortbestaan van mijn telefoon. Ik sopte door mijn schoenen en zag geen fuck meer dankzij de combinatie regendruppels, condens en bril. En toch kwam ik ontzettend gelukkig thuis. Dacht geen moment meer aan die lange werkdag en besefte mij dat jezelf trakteren op twee looploze weken een van de domste dingen is die je kunt doen. Volgende keer beloon ik mezelf wel weer met dat veel te dure nieuwe loopjasje.

Dreamteam

Ja, het is gelukt! Ik zit in het Runner’s World dreamteam! Wow. Bijgekomen van het telefoontje van één van de redacteuren dringt het voor de volle 100% door: dit jaar geen winterdip waarin nauwelijks gelopen wordt. Geen excuses meer die ervoor zorgen dat ik onder mijn wekelijkse rondjes uitkom. Tijd om heel-heel veel kilometers te gaan maken: ik ga in 2013 een marathon lopen.

Oké, even terug naar waar het begon. In oktober dit jaar liep ik de halve van Amsterdam. Het ging per-fect. Met een smile van oor tot oor rende ik de stad door en nog hartstikke fris finishde ik in het olympisch stadion in een tijd waarvan ik nooit had verwacht dat ik ‘m zou lopen op de halve. 1.53. En dat terwijl ik niet eens moeite gedaan had om snel te lopen of een PR neer te zetten. Euforie alom.

De halve marathon after party duurde minstens een week in mijn hoofd. Op de fiets, tijdens het boodschappen doen en voor ik in slaap viel kon ik alleen maar dat magische getal herhalen: 1:53, 1:53, 1:53! En toen kwam het besluit. Het besluit dat denk ik alle mensen met een liefde voor lopen op een dag nemen: ik wil een marathon rennen.

Iets waarover ik natuurlijk al vaker had nagedacht, maar nog nooit op zo’n serieuze manier. Maar ik ben 23, jong, fit en de halve ging extreem lekker. Waarom zou ik het ook niet doen? Dit is het moment!

In de Runner’s World las ik vervolgens de oproep: meld je aan voor het dreamteam en wie weet ren je met RW de marathon van Rotterdam. Ik schreef een motivatie, klikte op send en een paar weken daarna kwam dat telefoontje. “Je bent gekozen voor het dreamteam, wil je nog meedoen?”.

JA!

JA, ja, ja, ja, ja, jaaaa!

Let’s kick some kilometers. Go team!

Chris, Caroline, Udjen, Hans, Nydia & Steven

Chris, Caroline, Udjen, Hans, Nydia & Steven