140k challenge

Sorry guys, ik kom er wat laat mee, maar voor de echte bikkels moet het nog wel te doen zijn: de uitdaging aangaan om deze maand 140 kilometer te lopen. Het is dat ik toch al aan het trainen ben voor een marathon, anders was het mij misschien nooit gelukt in de korte 28 dagen die februari telt, maar nu ik toch al zo lekker op weg ben is het natuurlijk AAN!

Ik zit ondertussen op de 83,5 kilometer en als alles goed gaat loop ik er vanavond nog zo’n 8 kilometer bij tijdens de carnarun van de Running Junkies (in outfit natuurlijk). Hoe gaat het bij jullie deze maand? Last van kou, drukte of geen zin? Onzin! Meld je aan op Facebook en kick februari z’n ass!

Tot nu toe gaat het super lekker

De tofste running crew van Amsterdam

Een aantal jaar geleden kwam ik via de Nike Run House (een tijdelijke concept op de van Baerlestraat) in contact met andere lopers. Er ging een wereld voor mij open. Tot dat moment ging ik alleen of met Maaike op pad en kende ik verder eigenlijk alleen studenten. Dankzij de Run House liep ik opeens met moeders, jonge ondernemers en kantoormannen. Allemaal inspirerende mensen met een liefde voor lopen.

Hardlopen bleek te verbinden. Ik sprak met deze mensen over zenuwen voor een run en dromen over een marathon, maar ook over het expatbestaan, puberende kinderen en een eigen bedrijf opstarten. Helaas ging de Run House dicht, maar gelukkig kwamen de Running Junkies eruit voort. Enthousiaste lopers die elke dinsdag Amsterdam doorcrossen en de run vervolgens afsluiten met lekker eten en veel bier of een lading warme chocolademelk met rum.

Voor goede adviezen en inspiratie bleken ze keer op keer goed van pas te komen. Udjen motiveerde mij om na mijn eerste Dam tot Dam door te gaan voor de halve van Amsterdam en oprichter Ryan liet mij ooit op subtiele wijze weten dat ik mijn high heels maar eens uit moest trappen als ik echt van die shin splints af wilde komen.

Mede door die shin splints heeft het een flinke tijd geduurd voor ik echt elke week met ze door Amsterdam liep, maar sinds ik Ryans advies heb opgevolgd (Dag lieve schoentjes! Na de marathon ga ik jullie weer heel veel aandoen!) en vervolgens een keer meeging, ben ik er zo vaak mogelijk bij op de dinsdagavond. Want wat zijn ze toch leuk en lief en fantastisch! Jeroen coacht me door de – voor mij – net iets te snelle kilometers, Roland verrast me wekelijks met zijn hipster hardlooppakjes, en Ryan kookt elke week zo lekker dat ik het ondertussen afgeleerd heb om na de run nog een etentje te plannen.

Er zijn vele redenen om te beginnen met hardlopen. Jezelf overwinnen, meer vitamine D willen pakken of wekelijks voluit  muziek kunnen luisteren. Maar één van de betere redenen is toch wel dat je je na wat training kunt aansluiten bij de tofste running crew van Nederland. De Running Junkies!

2012 in kilometers

Het was een bijzonder loopjaar. Geveld door shin splints begon ik 2012 bijna vanaf nul, terwijl ik nu – een jaar verder- bezig ben met trainen voor een marathon. Het kan hard gaan.

Hoe dat allemaal zo kwam? In januari plakte Maaike een schema op mijn deur voor de Marikenloop en ik probeerde langzaamaan de drie trainingen per week weer op te pakken. Het ging goed, het ging steeds beter en voor ik het wist liep ik weer een wedstrijdje. Vanaf dat moment ging het heel lekker en liep ik er nog één. En nog één, en nog één. 2012 was een top loopjaar!

Terugdenkend aan de mooiste loopmomenten komen er ontzettend veel goede herinneringen boven. Meer nog dan ik verwacht had. Wat brengt het hardlopen mij toch vaak in bijzondere situaties, op bijzondere plekken, met bijzondere mensen.

Tegen alle verwachtingen in mocht ik dit jaar bijvoorbeeld meedoen aan de Rock and Run met startnummer 1. Ik liep er zes kilometer in Wonder Woman-outfit en won daar zelfs een gitaar mee! Vanwege de outfit – niet vanwege de loopkunsten – maar toch: ik had nooit gedacht iets te winnen met een run.

In de zomer zorgde Nike dat hardlopen een spel werd in plaats van een verplichting. Er werden twintig checkpoints over Amsterdam verspreid en lopers kregen de opdracht er zoveel mogelijk te vinden en te fotograferen. Ik hield er een eigen checkpoint aan over met een enorme foto van mezelf erop. Nice!

Verder leerde ik nieuwe mensen kennen en mocht ik op pad met een aantal inspirerende lopers waar ik veel van kon leren. Marko Koers was zo iemand en Ellen van Langen. Maar ook niet-Olympiërs, zoals m’n oud-collega Susan die net begonnen is met lopen en hard werkt om steeds beter te worden of nieuwe (loop)vriendin Rachel die dit jaar gewoon even een marathon liep in 4:07. Haar eerste en nog in een – voor haar – vreemde stad ook. Zo knap!

Dan nog mijn tijden op de Dam tot Dam en halve marathon waar ik zo trots op ben, om zeven uur ’s ochtends een run doen langs de haven van Hamburg, met de Running Junkies hard gaan en achteraf hutspot eten, de verse sneeuw trotseren op hardloopschoenen, mee met de crew van We Run LND, het Vondelpark onveilig maken met GirlsLove2Run, Amsterdam de stuipen op het lijf jagen met groene pruik op tijdens de Halloween run, alle elementen rennen tijdens een speciale We Run AMS-editie, de zon zien opkomen op IJburg of gewoon lekker lopen met Maaike.

En natuurlijk de kers op de taart: mijn deelname aan het Runner’s World dreamteam. Een nu al onvergetelijke ervaring en een mooie brug naar 2013. Het lijkt bijna niet mogelijk, maar hopelijk wordt dat een nog mooier loopjaar. Let’s rock it!

End of the world run

Een tien kilometer lange street race dwars door Amsterdam, met kans op inslag van meteorieten, de aankomst van aliens of een zondvloed. Dat was de opzet van de ‘End of the world race’, gister georganiseerd door de Running Junkies en Run2Day. Met die apocalypse bleek het uiteindelijk mee te vallen, maar minder hard werd er niet om gelopen. Full speed namen de deelnemers de straten over, wat tot een spannende (eind)strijd leidde.

End of the world run - Checkpoint Magere Brug

Het idee komt van een running crew uit New York: je organiseert een race door de stad zonder afzetlint of tijdklok. Er zijn een aantal checkpoints waar je je als loper moet melden, maar hoe je van het ene punt naar het ander rent is aan jou. Afsnijden mag, maar de kans dat je omloopt is dus ook aanwezig.

Winnaar werd running junkie Erwin Meijer. Knap, want zijn concurrentie loog er niet om. Hij nam het onder anderen op tegen drievoudig Olympisch deelnemer Marko Koers. Het ging dus H.A.R.D. Respect! Het was het waard, want dankzij Run2Day ging hij met een paar nieuwe schoenen richting huis. Toch mooi meegenomen zo op je vrije zaterdagavond.

Zelf heb ik de race niet gelopen, omdat ik dienst deed als checkpointbewaker. Ik mocht op de heuvel op het Museumplein toekijken hoe de lopers omhoog sprintten om vervolgens in volle vaart te verdwijnen in het donker. Volgende keer is die eer aan iemand anders, want dan doe ik sowieso mee. Amsterdam, it’s on!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Samen lopen

Een aantal weken terug raadde ik een net verhuisde vriend aan te beginnen met hardlopen zodat hij mensen zou leren kennen. Hij keek mij nogal vreemd aan. Hardlopen doe je alleen toch? Ja, maar aan de andere kant ook nee. Als je wil kan hardlopen juist een hele sociale sport zijn, maar dan wel zonder al die verplichtingen die om een teamsport heen hangen. Score!

Eerst leek het mij vooral eng om met een groep te lopen. Ze zijn sneller, beter, gaan veel verder en hebben magic powers. Tenminste, dat lijkt zo van te voren. In de praktijk valt dat reuze mee. Als je niet van het harde werk houdt, dan moet je natuurlijk niet kiezen voor een event of groepje vernoemd naar Speedy Gonzalez, maar in andere groepen is er vrijwel altijd een mix van verschillende niveaus en wordt er goed op de wat langzamere lopers gelet.

Eenmaal over deze angst heen gestapt kun je opzoek naar leuke events of groepen om je zo nu en dan bij aan te sluiten. We Run AMS bijvoorbeeld, elke woensdag vanuit de Nike store in de Kalverstraat, een Run2Day bij jou in de buurt, de trainingen vanuit de Asics winkel of mijn persoonlijke favoriet: de Running Junkies. Enorm motiverend om eens met andere lopers te praten, maar ook nog eens heel gezellig. Vooral natuurlijk als de loop afgesloten wordt met warme choco of een biertje.

Als je uit een wat kleinere plaats komt ligt het misschien wat lastiger, maar ook daar is  er altijd wel een buddy te vinden. Kwestie van iemand aan durven te spreken tijdens een run. Zo werd mijn zus vorig jaar tijdens een uitputtend rondje bij de arm gegrepen door een meneer op leeftijd – om het netjes te zeggen – die haar nog flink wat kilometers mee op stap nam. Zo’n onverwachte running buddy kan dus zomaar je afstand helpen verdubbelen of je pace wat omhoog krijgen.

Het wordt volgens mij onderschat wat een sociale sport hardlopen is. Of kan zijn, als je ervoor openstaat. Zelf loop ik het liefst een paar van mijn trainingen samen, omdat de kilometers dan voorbij vliegen. Mocht je dus nog iemand zoeken om mee te lopen: laat maar weten. Lijkt me leuk!

Samen met vriendinnen Lieke en Maaike de Marikenloop lopen