RW Column Urban

De nieuwe Runner’s World ligt in de winkel met een trail run special. Toevallig ging mijn column van vorige maand over mijn ervaring daarmee. Ietwat gênant, maar vooruit, ik zal het wel weer met jullie delen. Verder in het nieuwe nummer uiteraard een nieuwe column, maar ook een fijn interview met Susan Kuijken, een recept om je eigen energiereep te maken en een artikel over fantastische oudjes die boven de 90 nog keihard het asfalt rocken, wow! Rennen dus. Naar de winkel.

Urban

Als ik mezelf als hardloper een ingewikkeld hippe naam zou moeten geven, dan zou ik mij een urban runner noemen. Zonder schroom zigzag ik met mijn hardloopcrew de Running Junkies om winkelend publiek heen in de Kalverstraat. We pakken zoveel mogelijk bruggetjes over de grachten en doorkruisen zo snel als we kunnen de stationshal van Amsterdam Centraal . Het geeft het rennen wat extra spanning en het is voor mij ook lekker veilig om in de stad te blijven. Het is namelijk niet zo dat ik niet van lopen in de natuur houd, maar mijn interne kompas is zo slecht dat ik bang ben te verdwalen in een bos waar het langzaam donker wordt. Ik zou wel een ruige trail runner willen zijn (ik heb al eens een teennagel verloren aan het lopen, dus aan die vereiste voldoe ik alvast), maar ik durf de echt rustige gebieden niet op te zoeken in m’n eentje.

Toen er het idee kwam om met een groepje fanatieke collega’s de Kennemerduinen te verkennen was ik dus direct enthousiast. En wow, wat een fantastische plek bleek dit te zijn. (Dit is het moment waarop alle doorgewinterde lopers gniffelen om mijn onwetendheid.) Rust, afwisselende natuur, heuvels om tegenop te zwoegen of af te storten en zachte grond om op te lopen. Ik genoot volop. Tot daar opeens een groep wilde, harige buffels verscheen. Of ossen? Bizons? (Dan is dit het moment waarop de doorgewinterde loper en de rest van Nederland in hard lachen uitbarst om mijn onwetendheid.) We hadden geen idee wat het precies voor beesten waren, maar we wisten wel dat collega H. een rode broek aanhad en dat dat wellicht een slechte combi zou zijn met de horens van die zware jongens. Daarbij zijn konijntjes in het park het enige wat ik gewend ben qua wild, dus ik greep de arm van een andere collega en zette een klein pr op de 100 meter.

Na onze verder fantastische kilometers postte ik – heel urban – een foto van de buffel op Facebook. Het duurde nog geen drie minuten tot ik gecorrigeerd werd. Buffels? Het bleken Schotse Hooglanders te zijn. Rustige beesten die geen vlieg kwaad doen, zelfs niet als je een rode broek aanhebt. Ik heb dus nog heel wat te leren op het gebied van lopen in de natuur. Is er toevallig nog iemand die zijn interne kompas aanbiedt?

Advertenties

4 thoughts on “RW Column Urban

  1. Haha, leuk stukje!
    Je kan ook gewoon voor een extern kompas gaan. Zo zet ik de laatste tijd wat vaker een route in mijn GPS-horloge, die me dan met een pijltje vertelt waar ik heen moet. Zo loop ik rustig in m’n uppie hele stukken op onbekend terrein.
    Mocht je toch verdwalen, dan is er nog de optie “ga terug naar start”.

  2. Hahaha Nydia, wat schrijf je toch geestig! So very urban… wij lagen in een deuk!

    Één misschien flauwe (maar goedbedoeld, aangezien jij volgens mij toch echt met schrijven je brood gaat verdienen….) correctie: doorkruizen moet toch echt doorkruisen zijn….

    Toi, toi, toi zondag!!!!

    Nicoline

  3. Bedankt voor de reacties! Zo’n GPS-horloge moet toch maar eens op mijn verlanglijstje, klinkt goed.

    En bedankt voor de spellingscheck Nicoline. Je hebt helemaal gelijk. Ik haal het er gelijk uit (en hoop heel erg dat het in het blad wel goed stond, haha!).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s