RW Column Zweetdate

Om nog even in de Valentijnsferen te blijven deel ik vandaag mijn eerder in Runner’s World verschenen column ‘Zweedate’ met jullie. Slightly embarrassing, maar jullie zijn niet anders van mij gewend toch? Joe!

Zweetdate

Het beeld dat ik bij een date heb is een tafeltje met twee mensen die ongemakkelijk wegkijken, terwijl ze zo hard mogelijk onderwerpen proberen te verzinnen om de tijd te verdoen. Toen ik deze week opeens op een date ging, wilde ik daarom niets met een tafel, maar gewoon een stukje lopen.

Ideaal, want: 1. De tijd is voorbij als je rondje klaar is, je hoeft dus niet aan te komen met wanhopige smoezen als ‘ik moet nodig m’n was ophangen’. 2. Onderweg kom je genoeg tegen om over te praten. 3. Al rennend ben je qua looks toch al verloren, dus maakt de outfit niets meer uit. Dit terwijl een outfit bedenken voor een normale date moeilijker is dan het ontdekken van een exoplaneet. Het mag niet te sexy, saai of opvallend zijn (want wat zal ‘ie wel niet denken?!), maar ondertussen moet je er natuurlijk wel fantastisch uitzien (vrouwen zijn gestoord, ik weet het).

Geen outfitstress dus, behalve misschien een beetje over mijn schoenen. Tegenwoordig loop ik op lelijke antipronatie units en al zei ik vijf zinnen terug dat ik toch al verloren was, op het punt van schoenen dacht ik dat dus mooi niet. Voor deze paar kilometer deed ik dus m’n fashionable blessurestappers aan en nam ik de kans op terugkerende shin splints even voor lief (Vrouwen. Gestoord.).

Al die voordelen nemen alleen de grote vragen des zweetdaten niet weg: zou de ander niet veel harder, verder en meer zweetloos lopen dan ik? En wat doe je bij het afscheid als jullie allebei niet zo zweetloos gelopen hebben? Gelukkig bleek alles reuze mee te vallen en kan ik zeggen dat elkaar hardlopend beter leren kennen een briljant concept is.

Verder zal ik niet over de date uitweiden, want bovenstaande is in principe al gênant genoeg. Het is echt dat ik erop inzet dat de jongen in kwestie geen Runner’s World leest, anders had ik dit sowieso nooit geschreven (blijkt hij dat wel te doen, dan koop ik direct de complete oplage van dit nummer op). De nabespreking aan de keukentafel met m’n hardloopmaatjes kan ik jullie echter niet onthouden. Niets: ‘was het leuk’ of ‘is hij knap’? De eerste vraag was hoe ver we hadden gelopen, daarna waarom dat niet zo ver was en vooral wiens idee dat dan was, wie had wie eruit gelopen, en last but not least: welk merk schoenen droeg de jongen in kwestie? Zie je nou! Schoenen. Echt super belangrijk.

Een totaal onrelevante foto van een latte met een hartje erin

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s