Yes baby

Vorige week zondag – de dag voor mijn verjaardag – liep ik vijftien kilometer. Met dikke grijns van start tot finish, want: zonder pijn. Iets dat een jaar geleden nog appeltje eitje zou zijn, was dit jaar het beste cadeau dat ik mezelf kon geven. Ik. Loop. Hard. Eindelijk weer. En dit keer ben ik van plan om dat vooral vol te houden. Zonder gezeik. Zonder gedoe.

Vorig jaar zo rond deze tijd was ik ervan overtuigd dat ik in 2014 twee marathons zou lopen. Eentje in Parijs en eentje in Berlijn. Mooi hoe dat blijkbaar in een paar weken kon veranderen naar: in 2014 loop ik niet hard. Of in ieder geval geen halve marathons, laat staan twee hele. De pijn en het kwakkelen, foto’s op de afdeling radiologie, fysiobezoekjes, combat boots voor de juiste ondersteuning, niet hardlopen in New York, niet hardlopen in Rome, ontzettend veel frustratie, elke dinsdagavond meefietsen met de Junkies, naalden in m’n been, weer een column over blessureleed en altijd weer die vraag: loop je nou nog steeds niet?

Bij de Zevenheuvelenloop ging iedereen er dan ook maar vanuit dat ik enkel meeging om te cheeren. Een van mijn nieuw verworven kwaliteiten. Ik begrijp dat men daar best weer gebruik van wilde maken zo ergens rond de vijfde heuvel, maar nee jongens. Geen confetti, cheer borden of megafoon dit keer, gewoon in Running Junkie singlet en met Strava aan kilometers maken. Hell. Fucking. Yes.

De mensen langs de kant konden het van mijn grijns aflezen en ik kreeg er meerdere keren een opmerking over: ik was volop in mijn element. De regen maakte niet uit. De heuvels waren juist een mooie uitdaging en de stukken naar beneden lieten mij vliegen. Heel veel blijer dan tijdens die 15k kun je mij niet maken.

Dus, 2015: hierbij wil ik graag met je afspreken dat ik je rennend in en vooral ook weer uit ga. Dat ik een paar hardloopschoenen verslijt dankzij jou en de vele mooie loopdagen die je vast te bieden hebt. Dat je ochtendzon mij verleidt om voor zevenen mijn bed uit te stappen en je koele winter mijn hoofd laat gloeien tijdens een run over een winderig strand. En ik hoop vooral dat ik ergens in je najaar een keer in een vliegtuig mag stappen op weg naar een bijzondere plek om daar die 42.195 te lopen. Deal?

BLIJ! @ Zevenheuvelenloop
Photo cred naar Eric Béatse. Thx voor het vastleggen van mijn manische blijheid! ❤

Advertenties

4 thoughts on “Yes baby

  1. Pingback: 2014 in kilometers – 4 | Words To Run By

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s