FEEST

Hoi zoektocht naar linker hardloopsokken en never ending was. Fijn dat jullie ein-de-lijk weer terug zijn. Want ja (JA JA JAAA!) ik mag weer hardlopen.

Twee weken geleden zat ik om half 8 ’s ochtends op de fiets richting Noord. Zoiets doe ik uiteraard niet uit vrije wil. De allerfantastischte Yoshi (als dit woord niet bestaat dan bestaat het nu, want hij is allerfantastischt) had zonder dat ik daar iets over te zeggen had een afspraak gemaakt bij zijn wonderfysio. Mijn klachten duurden hem te lang en een bezoek aan zijn Ron Chang in Noord zou alles oplossen.

Na mijn vorige bezoeken aan twee verschillende fysio’s was ik erachter dat ze toch geen super krachten hadden en daar was ik behoorlijk teleurgesteld over. Weer langsgaan leek me daarom zinloos. Rust houden lukte mij ondertussen zonder dat iemand dat tegen mij hoefde te zeggen. Richting Noord had ik dan ook geen hoop op verbetering. De afspraak stond nou eenmaal en dus ging ik. Eenmaal daar moest ik op blote voeten voor Ron gaan staan en sprak hij direct de legendarische woorden ‘ik zie het al, je leunt naar binnen met je linkervoet’. Wow. Deze man hoefde maar drie seconden naar mij te kijken en hij wist wat er aan de hand was.

Al pratend over Ethiopische koffie (mijn favoriet, maar te fruitig voor Ron) stak hij wat naalden in m’n schenen en ta-da: over twee weken zou ik weer kunnen lopen. Vandaag was dat precies twee weken geleden en dus mocht ik weer. Wel op gras, niet te snel, max 30 minuten en op een zo vlak mogelijk stuk, maar IK MOCHT WEER.

Daar ging ik dus. Dwars door frisbeeënd en bbq’end Nederland heen om maar genoeg gras mee te kunnen pakken in het park. De vlakke, grassige stukken berm op mijn van te voren bedachte rondje, bleken namelijk vol te zitten met prikplanten en losliggende hopen aarde. Ik verwachtte al half terug te komen met benen onder de uitslag van brandnetels, maar nee, ik overleefde de volle 30 minuten. Bij de laatste 100 meter uitlopen (Echt lopend. Zelfs niet een beetje hard) pakte ik overigens alsnog wat brandnetels mee. Hoe dan? Omdat ik nou eenmaal ik ben geloof ik. Maar wel een ik die zo af en toe weer haar Running Junkie-shirt aan mag. YES!

Advertenties

3 thoughts on “FEEST

  1. Oh wat fijn! Ik was blijer dan blij toen ik na mij blessure eindelijk weer #minutenfeestjes mocht vieren. Pas dan besef je hoe erg je het hebt gemist! Bij deze dus héél veel feestplezier. Geniet ervan met een trommel en een fluit!

  2. Pingback: 2014 in kilometers – 3 | Words To Run By

  3. Pingback: Ik ben er nog! | Words To Run By

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s